opstapelen

Dutch

Verb

opstapelen

1. (transitive) to pile up, heap
2. (reflexive) to accumulate, pile up

Conjugation

Conjugation of opstapelen (weak, separable)

infinitive	opstapelen
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	stapel op	stapelde op	opstapel	opstapelde
2nd person singular	stapelt op	stapelde op	opstapelt	opstapelde
3rd person singular	stapelt op	stapelde op	opstapelt	opstapelde
plural	stapelen op	stapelden op	opstapelen	opstapelden
subjunctive sing.1	stapele op	stapelde op	opstapele	opstapelde
subjunctive plur.1	stapelen op	stapelden op	opstapelen	opstapelden
imperative sing.	stapel op
imperative plur.1	stapelt op
participles	opstapelend	(hebben) opgestapeld
1)Archaic.

Anagrams

• stapelen op