Old Polish

edit

Etymology

edit

From ani +‎ . First attested in 1455.

Pronunciation

edit
  • IPA(key): (10th–15th CE) /aɲit͡ɕ/
  • IPA(key): (15th CE) /aɲit͡ɕ/

Conjunction

edit

anić

  1. (emphatic) not, and not
    • 1930 [c. 1455], “Ex”, in Ludwik Bernacki, editor, Biblia królowej Zofii (Biblia szaroszpatacka)[1], 13, 13:
      A uszrzø krew y mynø wasz, anycz bødze na was rana sza[gu]bna (nec erit in vobis plaga disperdens)
      [A uźrzę krew i minę was, anić będzie na was rana za[gu]bna (nec erit in vobis plaga disperdens)]
    • Middle of the 15th century, Rozmyślanie o żywocie Pana Jezusa[2], page 453:
      Rzekli: Nie wiemy, a on im też rzekł: Anić ja też wam powiem (nec ego dico vobis Mat 21, 27)
      [Rzekli: Nie wiemy, a on im też rzekł: Anić ja też wam powiem (nec ego dico vobis Mat 21, 27)]

Descendants

edit
  • Middle Polish: anić

References

edit

Polish

edit

Etymology

edit

Inherited from Old Polish anić. By surface analysis, ani +‎ .

Pronunciation

edit

Conjunction

edit

anić

  1. (emphatic, Middle Polish) not, and not

Particle

edit

anić

  1. (Middle Polish) not even

References

edit

Further reading

edit
  • Maria Renata Mayenowa, Stanisław Rospond, Witold Taszycki, Stefan Hrabec, Władysław Kuraszkiewicz (2010-2023) “anić”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]