aantrekken

Dutch

Etymology

aan (“to, on”) +‎ trekken (“to pull”)

Pronunciation

• Audio

  (file)

• Hyphenation: aan‧trek‧ken

Verb

aantrekken

1. (transitive) to attract, exert a pulling force (on an object) such as gravity

   De magneet trekt alle ijzerdeeltjes aan.

   The magnet attracts all iron particles.

2. (transitive) to attract, draw, allure, appeal (to someone)
3. (transitive) to tighten by pulling
4. (transitive) to put on (e.g. clothing)
5. (reflexive, ditransitive) to take heed, to take an interest in something, to let oneself be bothered by

   Trek je maar niets aan van hun geschreeuw.

   Don't let yourself be bothered by their shouting.

Conjugation

Conjugation of aantrekken (strong class 3, separable)

infinitive	aantrekken
	main clause		subordinate clause
	present tense	past tense	present tense	past tense
1st person singular	trek aan	trok aan	aantrek	aantrok
2nd person singular	trekt aan	trok aan	aantrekt	aantrok
2nd person sing. (gij)	trekt aan	trokt aan	aantrekt	aantrokt
3rd person singular	trekt aan	trok aan	aantrekt	aantrok
plural	trekken aan	trokken aan	aantrekken	aantrokken
subjunctive sing.1	trekke aan	trokke aan	aantrekke	aantrokke
subjunctive plur.1	trekken aan	trokken aan	aantrekken	aantrokken
imperative sing.	trek aan
imperative plur.1	trekt aan
participles	aantrekkend	(hebben) aangetrokken
1)Archaic.

Antonyms

• (attraction): afstoten
• (clothing): uittrekken

Derived terms

aantrekkelijk aantrekking aantrekkingskracht

Anagrams

• trekken aan