finitimus
Latin
Alternative forms
- fīnitumus
Etymology
From fīnis (“end; boundary, limit”).
Adjective
fīnitimus m (feminine fīnitima, neuter fīnitimum); first/second declension
- (followed by a dative or an absolute ablative) Bordering upon, adjoining, adjacent, neighbouring or neighboring; nearly related, like, closely linked.
- (followed by a dative or an absolute ablative) Concerning or originating from neighbouring people.
- (in plural, substantive) Neighbors or neighbours.
Inflection
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case \ Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | fīnitimus | fīnitima | fīnitimum | fīnitimī | fīnitimae | fīnitima | |
| genitive | fīnitimī | fīnitimae | fīnitimī | fīnitimōrum | fīnitimārum | fīnitimōrum | |
| dative | fīnitimō | fīnitimae | fīnitimō | fīnitimīs | fīnitimīs | fīnitimīs | |
| accusative | fīnitimum | fīnitimam | fīnitimum | fīnitimōs | fīnitimās | fīnitima | |
| ablative | fīnitimō | fīnitimā | fīnitimō | fīnitimīs | fīnitimīs | fīnitimīs | |
| vocative | fīnitime | fīnitima | fīnitimum | fīnitimī | fīnitimae | fīnitima | |
Related terms
References
- finitimus in Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press, 1879