vloeken
Dutch
Etymology
From Middle Dutch, cognate with Old English flôcan, German fluchen etc., all ultimately from a Proto-Indo-European *plăg (“to strike”).
Verb
vloeken
- (intransitive) To curse, to damn, invoke a negative spell.
- (intransitive) To blaspheme, curse, swear.
- (figuratively) To clash, go very badly with
Conjugation
Conjugation of vloeken (weak)
Derived terms
- vervloeken (verb)
- bevloeken (verb)
- gevloek n
- vloeker m
- vloekbaar (adjective)
- vloekeling m
- vervloekte m
- vloekenaar m
- vloekig (adjective)
- vloeking
- vloekaltaar n
- vloekbanier n
- vloekbeest n
- vloekbesluit n
- vloekduivel m
- vloekdwang
- vloekfeit n
- vloekgareel n
- vloekgedicht n
- vloekgedrocht n
- vloekgeest m
- vloekgelag n
- vloekgespuis n
- vloekkunst
- wloekleer
- vloeklied n
- vloekplan n
- vloekpoel
- vloekrede
- vloekspraak
- vloekstroom
- vloektoorts
- vloekverblijf n
- vloekverbod n
- vloekenswaard
- vloekwezen n
- vloekzwaard n
- ongevloekt (adjective)
Noun
vloeken