χρονογράφος
Ancient Greek
editEtymology
editFrom χρόνος (khrónos, “time”) + γράφω (gráphō, “to write”).
Pronunciation
edit- (5th BCE Attic) IPA(key): /kʰro.no.ɡrá.pʰos/
- (1st CE Egyptian) IPA(key): /kʰro.noˈɡra.pʰos/
- (4th CE Koine) IPA(key): /xro.noˈɣra.ɸos/
- (10th CE Byzantine) IPA(key): /xro.noˈɣra.fos/
- (15th CE Constantinopolitan) IPA(key): /xro.noˈɣra.fos/
Noun
editχρονογρᾰ́φος • (khronográphos) m (genitive χρονογρᾰ́φου); second declension
- the recording of time, chronicler, annalist
Inflection
editCase / # | Singular | Dual | Plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Nominative | ὁ χρονογρᾰ́φος ho khronográphos |
τὼ χρονογρᾰ́φω tṑ khronográphō |
οἱ χρονογρᾰ́φοι hoi khronográphoi | ||||||||||
Genitive | τοῦ χρονογρᾰ́φου toû khronográphou |
τοῖν χρονογρᾰ́φοιν toîn khronográphoin |
τῶν χρονογρᾰ́φων tôn khronográphōn | ||||||||||
Dative | τῷ χρονογρᾰ́φῳ tôi khronográphōi |
τοῖν χρονογρᾰ́φοιν toîn khronográphoin |
τοῖς χρονογρᾰ́φοις toîs khronográphois | ||||||||||
Accusative | τὸν χρονογρᾰ́φον tòn khronográphon |
τὼ χρονογρᾰ́φω tṑ khronográphō |
τοὺς χρονογρᾰ́φους toùs khronográphous | ||||||||||
Vocative | χρονογρᾰ́φε khronográphe |
χρονογρᾰ́φω khronográphō |
χρονογρᾰ́φοι khronográphoi | ||||||||||
Notes: |
|
Further reading
edit- “χρονόγραφος”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
- “χρονογράφος”, in Liddell & Scott (1889) An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers