LatinEdit

Etymology 1Edit

Proper nounEdit

Iovis

  1. genitive singular of Iuppiter

Etymology 2Edit

Regularisation of the nominative and the oblique stems, continuing the inflection of Proto-Indo-European *dyḗws. Compare Old Latin Diovis.

PronunciationEdit

Proper nounEdit

Iovis m (genitive Iovis); third declension

  1. (Late Latin, Medieval Latin) Alternative form of Iuppiter, the god Jove, Jupiter.
    • 556 AD - 636 AD, Isidore of Seville, Etymologiae, page VIII:
      Quōs pāgānī deōs asserunt, hominēs ōlim fuisse prōduntur, et prō ūniuscuiusque vītā vel meritīs colī apud suōs post mortem coepērunt, ut apud Aegyptum Īsis, apud Crētam Iovis, apud Maurōs Iuba, apud Latinōs Faunus, apud Rōmānōs Quirīnus.
    • 556 AD - 636 AD, Isidore of Seville, Etymologiae, page VIII:
      Iovis fertur ā iuvandō dictus, et Iuppiter quasi iuvāns pater, hoc est, omnibus praestāns.

DeclensionEdit

Third-declension noun.

Case Singular Plural
Nominative Iovis Iovēs
Genitive Iovis Iovum
Dative Iovī Iovibus
Accusative Iovem Iovēs
Ablative Iove Iovibus
Vocative Iovis Iovēs