grondig

DutchEdit

EtymologyEdit

From grond +‎ -ig.

PronunciationEdit

  • (file)

AdjectiveEdit

grondig (comparative grondiger, superlative grondigst)

  1. thorough

InflectionEdit

Inflection of grondig
uninflected grondig
inflected grondige
comparative grondiger
positive comparative superlative
predicative/adverbial grondig grondiger het grondigst
het grondigste
indefinite m./f. sing. grondige grondigere grondigste
n. sing. grondig grondiger grondigste
plural grondige grondigere grondigste
definite grondige grondigere grondigste
partitive grondigs grondigers

DescendantsEdit

  • Negerhollands: grondlik