walgelijk
Dutch
editEtymology
editFrom Middle Dutch walgelijc. Equivalent to walgen (“to disgust”) + -e- + -lijk.
Pronunciation
editAdjective
editwalgelijk (comparative walgelijker, superlative walgelijkst)
- noisome, disgusting, revolting, nausea inducing
- Synonyms: om te kotsen, zum Kotzen
- Al zijn voorbeeldzinnen zijn ronduit walgelijk!
- All his example sentences are simply disgusting!
Inflection
editDeclension of walgelijk | ||||
---|---|---|---|---|
uninflected | walgelijk | |||
inflected | walgelijke | |||
comparative | walgelijker | |||
positive | comparative | superlative | ||
predicative/adverbial | walgelijk | walgelijker | het walgelijkst het walgelijkste | |
indefinite | m./f. sing. | walgelijke | walgelijkere | walgelijkste |
n. sing. | walgelijk | walgelijker | walgelijkste | |
plural | walgelijke | walgelijkere | walgelijkste | |
definite | walgelijke | walgelijkere | walgelijkste | |
partitive | walgelijks | walgelijkers | — |