Dutch

edit

Etymology

edit

From earlier qualifieren, borrowed from French qualifier, from Medieval Latin quālificāre.

Pronunciation

edit
  • IPA(key): /kʋaː.li.fiˈseː.rə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: kwa‧li‧fi‧ce‧ren
  • Rhymes: -eːrən

Verb

edit

kwalificeren

  1. (reflexive) to qualify (to become competent or eligible for some position or task)
  2. (transitive) to qualify (to describe or characterize something by listing its qualities)

Inflection

edit
Conjugation of kwalificeren (weak)
infinitive kwalificeren
past singular kwalificeerde
past participle gekwalificeerd
infinitive kwalificeren
gerund kwalificeren n
present tense past tense
1st person singular kwalificeer kwalificeerde
2nd person sing. (jij) kwalificeert kwalificeerde
2nd person sing. (u) kwalificeert kwalificeerde
2nd person sing. (gij) kwalificeert kwalificeerde
3rd person singular kwalificeert kwalificeerde
plural kwalificeren kwalificeerden
subjunctive sing.1 kwalificere kwalificeerde
subjunctive plur.1 kwalificeren kwalificeerden
imperative sing. kwalificeer
imperative plur.1 kwalificeert
participles kwalificerend gekwalificeerd
1) Archaic.

Derived terms

edit
edit