vloeken

DutchEdit

EtymologyEdit

From Middle Dutch vloeken, from Old Dutch fluokon.

PronunciationEdit

  • IPA(key): /ˈvlu.kə(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: vloe‧ken
  • Rhymes: -ukən

VerbEdit

vloeken

  1. (intransitive) to curse, to damn, invoke a negative spell
  2. (intransitive) to blaspheme, curse, swear
  3. (figuratively) to clash, go very badly with

InflectionEdit

Inflection of vloeken (weak)
infinitive vloeken
past singular vloekte
past participle gevloekt
infinitive vloeken
gerund vloeken n
present tense past tense
1st person singular vloek vloekte
2nd person sing. (jij) vloekt vloekte
2nd person sing. (u) vloekt vloekte
2nd person sing. (gij) vloekt vloekte
3rd person singular vloekt vloekte
plural vloeken vloekten
subjunctive sing.1 vloeke vloekte
subjunctive plur.1 vloeken vloekten
imperative sing. vloek
imperative plur.1 vloekt
participles vloekend gevloekt
1) Archaic.

Derived termsEdit

DescendantsEdit

  • Afrikaans: vloek

NounEdit

vloeken

  1. Plural form of vloek

Middle DutchEdit

EtymologyEdit

From Old Dutch fluokon.

VerbEdit

vloeken

  1. to curse, to wish misfortune upon
  2. to curse, to express discontent over

InflectionEdit

This verb needs an inflection-table template.

DescendantsEdit

Further readingEdit