Old Polish

edit

Etymology

edit

From obiecny +‎ -ie. First attested in 1498.

Pronunciation

edit
  • IPA(key): (10th–15th CE) /ɔbjɛt͡sɲɛ/
  • IPA(key): (15th CE) /ɔbjɛt͡sɲɛ/

Adverb

edit

obiecnie

  1. (attested in Lesser Poland) publicly, openly
    • 1880-1894 [1498], Sprawozdania Komisji Językowej Akademii Umiejętności[1], volume III, Krakow, page 335:
      My, Hanus,... vysnawamy tym tho lystem obyecznye przyed wsyemy
      [My, Hanusz,... wyznawamy tym to listem obiecnie przed wszemi]
edit
adjective
noun

Descendants

edit
  • Middle Polish: obiecnie

References

edit

Polish

edit

Etymology

edit

Inherited from Old Polish obiecnie. By surface analysis, obiecny +‎ -ie. Displaced by and doublet of obecnie, a borrowed form.

Pronunciation

edit

Adverb

edit

obiecnie (not comparable)

  1. (Middle Polish) personally, oneself
    Synonyms: (Middle Polish) obecnie, osobiście, sam, we własnej osobie
  2. (Middle Polish) commonly, communally
    Synonyms: (Middle Polish) obecnie, ogólnie, powszechnie
edit
adjective
noun

References

edit
  • Maria Renata Mayenowa, Stanisław Rospond, Witold Taszycki, Stefan Hrabec, Władysław Kuraszkiewicz (2010-2023) “obecnie, obiecnie”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]