Polish

edit

Etymology

edit

From po- +‎ szczycić.

Pronunciation

edit

Verb

edit

poszczycić pf

  1. (reflexive with się, literary) to boast [with instrumental ‘ something’] (to possess something special)
    Synonym: pochlubić się

Conjugation

edit
Conjugation of poszczycić pf
person singular plural
masculine feminine neuter virile nonvirile
infinitive poszczycić
future tense 1st poszczycę poszczycimy
2nd poszczycisz poszczycicie
3rd poszczyci poszczycą
impersonal poszczyci się
past tense 1st poszczyciłem,
-(e)m poszczycił
poszczyciłam,
-(e)m poszczyciła
poszczyciłom,
-(e)m poszczyciło
poszczyciliśmy,
-(e)śmy poszczycili
poszczyciłyśmy,
-(e)śmy poszczyciły
2nd poszczyciłeś,
-(e)ś poszczycił
poszczyciłaś,
-(e)ś poszczyciła
poszczyciłoś,
-(e)ś poszczyciło
poszczyciliście,
-(e)ście poszczycili
poszczyciłyście,
-(e)ście poszczyciły
3rd poszczycił poszczyciła poszczyciło poszczycili poszczyciły
impersonal poszczycono
conditional 1st poszczyciłbym,
bym poszczycił
poszczyciłabym,
bym poszczyciła
poszczyciłobym,
bym poszczyciło
poszczycilibyśmy,
byśmy poszczycili
poszczyciłybyśmy,
byśmy poszczyciły
2nd poszczyciłbyś,
byś poszczycił
poszczyciłabyś,
byś poszczyciła
poszczyciłobyś,
byś poszczyciło
poszczycilibyście,
byście poszczycili
poszczyciłybyście,
byście poszczyciły
3rd poszczyciłby,
by poszczycił
poszczyciłaby,
by poszczyciła
poszczyciłoby,
by poszczyciło
poszczyciliby,
by poszczycili
poszczyciłyby,
by poszczyciły
impersonal poszczycono by
imperative 1st niech poszczycę poszczyćmy
2nd poszczyć poszczyćcie
3rd niech poszczyci niech poszczycą
anterior adverbial participle poszczyciwszy
verbal noun poszczycenie
edit
adjectives
nouns

Further reading

edit
  • poszczycić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
  • poszczycić in Polish dictionaries at PWN