triomferen

Contents

DutchEdit

EtymologyEdit

From French triompher ‎(to triumph)

PronunciationEdit

VerbEdit

triomferen ‎(past singular triomfeerde, past participle getriomfeerd)

  1. to triumph
    de triomferende kerk: the Church Triumphant

ConjugationEdit

Inflection of triomferen (weak)
infinitive triomferen
past singular triomfeerde
past participle getriomfeerd
infinitive triomferen
gerund triomferen n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular triomfeer triomfeerde
2nd person sing. (jij) triomfeert triomfeerde
2nd person sing. (u) triomfeert triomfeerde
2nd person sing. (gij) triomfeert triomfeerde
3rd person singular triomfeert triomfeerde
plural triomferen triomfeerden
subjunctive sing.1 triomfere triomfeerde
subjunctive plur.1 triomferen triomfeerden
imperative sing. triomfeer
imperative plur.1 triomfeert
participles triomferend getriomfeerd
1) Archaic.

Related termsEdit

AnagramsEdit

Read in another language