aandrentelen
Dutch
editEtymology
editPronunciation
editVerb
editaandrentelen
- (intransitive) to stroll near
Inflection
editConjugation of aandrentelen (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | aandrentelen | |||
past singular | drentelde aan | |||
past participle | aangedrenteld | |||
infinitive | aandrentelen | |||
gerund | aandrentelen n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | drentel aan | drentelde aan | aandrentel | aandrentelde |
2nd person sing. (jij) | drentelt aan, drentel aan2 | drentelde aan | aandrentelt | aandrentelde |
2nd person sing. (u) | drentelt aan | drentelde aan | aandrentelt | aandrentelde |
2nd person sing. (gij) | drentelt aan | drentelde aan | aandrentelt | aandrentelde |
3rd person singular | drentelt aan | drentelde aan | aandrentelt | aandrentelde |
plural | drentelen aan | drentelden aan | aandrentelen | aandrentelden |
subjunctive sing.1 | drentele aan | drentelde aan | aandrentele | aandrentelde |
subjunctive plur.1 | drentelen aan | drentelden aan | aandrentelen | aandrentelden |
imperative sing. | drentel aan | |||
imperative plur.1 | drentelt aan | |||
participles | aandrentelend | aangedrenteld | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |