aannaaien
Dutch
editEtymology
editPronunciation
editVerb
editaannaaien
- (transitive) to sew on
- De pas aangenaaide knoop is alweer van de jas gevallen.
- De button that had recently been sewed on has already fallen off the coat.
Inflection
editConjugation of aannaaien (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | aannaaien | |||
past singular | naaide aan | |||
past participle | aangenaaid | |||
infinitive | aannaaien | |||
gerund | aannaaien n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | naai aan | naaide aan | aannaai | aannaaide |
2nd person sing. (jij) | naait aan, naai aan2 | naaide aan | aannaait | aannaaide |
2nd person sing. (u) | naait aan | naaide aan | aannaait | aannaaide |
2nd person sing. (gij) | naait aan | naaide aan | aannaait | aannaaide |
3rd person singular | naait aan | naaide aan | aannaait | aannaaide |
plural | naaien aan | naaiden aan | aannaaien | aannaaiden |
subjunctive sing.1 | naaie aan | naaide aan | aannaaie | aannaaide |
subjunctive plur.1 | naaien aan | naaiden aan | aannaaien | aannaaiden |
imperative sing. | naai aan | |||
imperative plur.1 | naait aan | |||
participles | aannaaiend | aangenaaid | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |