Open main menu

Contents

DutchEdit

EtymologyEdit

Borrowed from Middle French accentuer.

PronunciationEdit

  • IPA(key): /ɑk.sɛntyˈeːrə(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: ac‧cen‧tu‧e‧ren
  • Rhymes: -eːrən

VerbEdit

accentueren

  1. (transitive) to accentuate

InflectionEdit

Inflection of accentueren (weak)
infinitive accentueren
past singular accentueerde
past participle geaccentueerd
infinitive accentueren
gerund accentueren n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular accentueer accentueerde
2nd person sing. (jij) accentueert accentueerde
2nd person sing. (u) accentueert accentueerde
2nd person sing. (gij) accentueert accentueerde
3rd person singular accentueert accentueerde
plural accentueren accentueerden
subjunctive sing.1 accentuere accentueerde
subjunctive plur.1 accentueren accentueerden
imperative sing. accentueer
imperative plur.1 accentueert
participles accentuerend geaccentueerd
1) Archaic.

Related termsEdit