beklemtonen

DutchEdit

EtymologyEdit

Compound of be- + klemtoon.

PronunciationEdit

VerbEdit

beklemtonen ‎(past singular beklemtoonde, past participle beklemtoond)

  1. to stress (a syllable)
  2. (figuratively) to emphasize, to stress

ConjugationEdit

Inflection of beklemtonen (weak, prefixed)
infinitive beklemtonen
past singular beklemtoonde
past participle beklemtoond
infinitive beklemtonen
gerund beklemtonen n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular beklemtoon beklemtoonde
2nd person sing. (jij) beklemtoont beklemtoonde
2nd person sing. (u) beklemtoont beklemtoonde
2nd person sing. (gij) beklemtoont beklemtoonde
3rd person singular beklemtoont beklemtoonde
plural beklemtonen beklemtoonden
subjunctive sing.1 beklemtone beklemtoonde
subjunctive plur.1 beklemtonen beklemtoonden
imperative sing. beklemtoon
imperative plur.1 beklemtoont
participles beklemtonend beklemtoond
1) Archaic.
Read in another language