uitwijken
Dutch
editEtymology
editFrom uit (“out”) + wijken (“migrate”).
Pronunciation
editAudio: (file)
Verb
edituitwijken
Inflection
editConjugation of uitwijken (strong class 1, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | uitwijken | |||
past singular | week uit | |||
past participle | uitgeweken | |||
infinitive | uitwijken | |||
gerund | uitwijken n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | wijk uit | week uit | uitwijk | uitweek |
2nd person sing. (jij) | wijkt uit, wijk uit2 | week uit | uitwijkt | uitweek |
2nd person sing. (u) | wijkt uit | week uit | uitwijkt | uitweek |
2nd person sing. (gij) | wijkt uit | weekt uit | uitwijkt | uitweekt |
3rd person singular | wijkt uit | week uit | uitwijkt | uitweek |
plural | wijken uit | weken uit | uitwijken | uitweken |
subjunctive sing.1 | wijke uit | weke uit | uitwijke | uitweke |
subjunctive plur.1 | wijken uit | weken uit | uitwijken | uitweken |
imperative sing. | wijk uit | |||
imperative plur.1 | wijkt uit | |||
participles | uitwijkend | uitgeweken | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |