aanstormen
Dutch
editEtymology
editFrom Middle Dutch aenstormen. Equivalent to aan + stormen.
Pronunciation
editVerb
editaanstormen
- (intransitive) to approach quickly, to go straight towards (someone) with great speed
- Na de wedstrijd kwam zij op mij aangestormd. - She quickly came up to me after the match.
- (intransitive) to storm, to assault
- Synonym: bestormen
Inflection
editConjugation of aanstormen (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | aanstormen | |||
past singular | stormde aan | |||
past participle | aangestormd | |||
infinitive | aanstormen | |||
gerund | aanstormen n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | storm aan | stormde aan | aanstorm | aanstormde |
2nd person sing. (jij) | stormt aan, storm aan2 | stormde aan | aanstormt | aanstormde |
2nd person sing. (u) | stormt aan | stormde aan | aanstormt | aanstormde |
2nd person sing. (gij) | stormt aan | stormde aan | aanstormt | aanstormde |
3rd person singular | stormt aan | stormde aan | aanstormt | aanstormde |
plural | stormen aan | stormden aan | aanstormen | aanstormden |
subjunctive sing.1 | storme aan | stormde aan | aanstorme | aanstormde |
subjunctive plur.1 | stormen aan | stormden aan | aanstormen | aanstormden |
imperative sing. | storm aan | |||
imperative plur.1 | stormt aan | |||
participles | aanstormend | aangestormd | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |