begeren

DutchEdit

EtymologyEdit

From Middle Dutch begeren. Equivalent to be- +‎ geren.

PronunciationEdit

  • IPA(key): /bəˈɣeːrə(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: be‧ge‧ren
  • Rhymes: -eːrən

VerbEdit

begeren

  1. (transitive) to covet

InflectionEdit

Inflection of begeren (weak, prefixed)
infinitive begeren
past singular begeerde
past participle begeerd
infinitive begeren
gerund begeren n
present tense past tense
1st person singular begeer begeerde
2nd person sing. (jij) begeert begeerde
2nd person sing. (u) begeert begeerde
2nd person sing. (gij) begeert begeerde
3rd person singular begeert begeerde
plural begeren begeerden
subjunctive sing.1 begere begeerde
subjunctive plur.1 begeren begeerden
imperative sing. begeer
imperative plur.1 begeert
participles begerend begeerd
1) Archaic.

Derived termsEdit

DescendantsEdit

  • Negerhollands: begeer