Dutch

edit

Etymology

edit

From Middle Dutch bemoeien. Equivalent to be- +‎ moeien.

Pronunciation

edit
  • IPA(key): /bəˈmui̯ə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: be‧moei‧en
  • Rhymes: -ui̯ən

Verb

edit

bemoeien

  1. (reflexive) to interfere, to meddle [with met ‘with’]

Inflection

edit
Conjugation of bemoeien (weak, prefixed)
infinitive bemoeien
past singular bemoeide
past participle bemoeid
infinitive bemoeien
gerund bemoeien n
present tense past tense
1st person singular bemoei bemoeide
2nd person sing. (jij) bemoeit bemoeide
2nd person sing. (u) bemoeit bemoeide
2nd person sing. (gij) bemoeit bemoeide
3rd person singular bemoeit bemoeide
plural bemoeien bemoeiden
subjunctive sing.1 bemoeie bemoeide
subjunctive plur.1 bemoeien bemoeiden
imperative sing. bemoei
imperative plur.1 bemoeit
participles bemoeiend bemoeid
1) Archaic.

Derived terms

edit

Descendants

edit
  • Afrikaans: bemoei
  • Negerhollands: moei
  • Sranan Tongo: bumui, mumui