blinddoeken
Dutch
editPronunciation
editEtymology 1
editVerb
editblinddoeken
- (transitive) to blindfold
Inflection
editConjugation of blinddoeken (weak) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | blinddoeken | |||
past singular | blinddoekte | |||
past participle | geblinddoekt | |||
infinitive | blinddoeken | |||
gerund | blinddoeken n | |||
present tense | past tense | |||
1st person singular | blinddoek | blinddoekte | ||
2nd person sing. (jij) | blinddoekt, blinddoek2 | blinddoekte | ||
2nd person sing. (u) | blinddoekt | blinddoekte | ||
2nd person sing. (gij) | blinddoekt | blinddoekte | ||
3rd person singular | blinddoekt | blinddoekte | ||
plural | blinddoeken | blinddoekten | ||
subjunctive sing.1 | blinddoeke | blinddoekte | ||
subjunctive plur.1 | blinddoeken | blinddoekten | ||
imperative sing. | blinddoek | |||
imperative plur.1 | blinddoekt | |||
participles | blinddoekend | geblinddoekt | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |
Descendants
edit- Afrikaans: blinddoek
Etymology 2
editSee the etymology of the corresponding lemma form.
Noun
editblinddoeken