telefoneren

DutchEdit

EtymologyEdit

Borrowed from French téléphoner. Equivalent to telefoon +‎ -eren.

PronunciationEdit

  • IPA(key): /ˌteːleːfoːˈneːrə(n)/, /ˌteːləfoːˈneːrə(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: te‧le‧fo‧ne‧ren
  • Rhymes: -eːrən

VerbEdit

telefoneren

  1. (transitive, intransitive) to telephone (to call someone)
    Synonyms: bellen, opbellen

InflectionEdit

Inflection of telefoneren (weak)
infinitive telefoneren
past singular telefoneerde
past participle getelefoneerd
infinitive telefoneren
gerund telefoneren n
present tense past tense
1st person singular telefoneer telefoneerde
2nd person sing. (jij) telefoneert telefoneerde
2nd person sing. (u) telefoneert telefoneerde
2nd person sing. (gij) telefoneert telefoneerde
3rd person singular telefoneert telefoneerde
plural telefoneren telefoneerden
subjunctive sing.1 telefonere telefoneerde
subjunctive plur.1 telefoneren telefoneerden
imperative sing. telefoneer
imperative plur.1 telefoneert
participles telefonerend getelefoneerd
1) Archaic.

DescendantsEdit

  • Afrikaans: telefoneer