Open main menu

Wiktionary β

See also: πρώτο and πρωτό-



Alternative formsEdit


From Ancient Greek πρῶτος (prôtos, first).



πρωτο- (proto-)

  1. added before a noun, adjective or verb to create words that indicates something that is the first:
    βουλή (voulí, will, desire)       πρωτοβουλία (protovoulía, initiative)
    γόνος (gónos, offspring)       πρωτόγονος (protógonos, primitive)
    υπουργός (ypourgós, minister)       πρωθυπουργός (prothypourgós, prime minister)
    κόλλα (kólla, glue)       πρωτόκολλο (protókollo, protocol)
    γνωρίζω (gnorízo, to know)       πρωτόγνωρος (protógnoros, unprecedented)
    πόρος (póros, resource)       πρωτοπόρος (protopóros, pioneer)
    τύπος (týpos, type, form)       πρωτότυπος (protótypos, original, prototype)
    φαίνομαι (faínomai, to appear, to be visible)       πρωτοφανής (protofanís, unprecedented)
    Μάιος (Máios, May)       Πρωτομαγιά (Protomagiá, May Day)
    χρονιά (chroniá, year)       Πρωτοχρονιά (Protochroniá, New Year's Day)
  2. added before a verb to create another verb that indicates when it was first done:
    βλέπω (vlépo, to see)       πρωτοβλέπω (protovlépo, to first see)
    μιλώ (miló, to speak)       πρωτομιλώ (protomiló, to first speak)
    μαθαίνω (mathaíno, to learn)       πρωτομαθαίνω (protomathaíno, to first learn)
  3. added before a noun to create words that indicates something is the first phase of a period of history, language, etc; Proto-:
    χριστιανικός (christianikós, Christian)       πρωτοχριστιανικός (protochristianikós, Early Christian)
    αττικός (attikós, Attic)       πρωτοαττικός (protoattikós, Protoattic)

Derived termsEdit