doodbloeden
Dutch
editEtymology
editPronunciation
editVerb
editdoodbloeden
- (intransitive) to bleed to death, to bleed out
- (intransitive, figurative) to come to an end
Inflection
editConjugation of doodbloeden (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | doodbloeden | |||
past singular | bloedde dood | |||
past participle | doodgebloed | |||
infinitive | doodbloeden | |||
gerund | doodbloeden n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | bloed dood | bloedde dood | doodbloed | doodbloedde |
2nd person sing. (jij) | bloedt dood, bloed dood2 | bloedde dood | doodbloedt | doodbloedde |
2nd person sing. (u) | bloedt dood | bloedde dood | doodbloedt | doodbloedde |
2nd person sing. (gij) | bloedt dood | bloedde dood | doodbloedt | doodbloedde |
3rd person singular | bloedt dood | bloedde dood | doodbloedt | doodbloedde |
plural | bloeden dood | bloedden dood | doodbloeden | doodbloedden |
subjunctive sing.1 | bloede dood | bloedde dood | doodbloede | doodbloedde |
subjunctive plur.1 | bloeden dood | bloedden dood | doodbloeden | doodbloedden |
imperative sing. | bloed dood | |||
imperative plur.1 | bloedt dood | |||
participles | doodbloedend | doodgebloed | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |