See also: gun, Gun, gùn, gūn, guṅ, Gün, and gǔn

AzerbaijaniEdit

Other scripts
Cyrillic ҝүн
Roman gün
Perso-Arabic گون

EtymologyEdit

From Proto-Turkic *kün (sun, day).

PronunciationEdit

  • IPA(key): [ɡyn], [d͡ʒyn]
  • (file)

NounEdit

gün (definite accusative günü, plural günlər)

  1. day
    səhərisi günnext day, the following day
    ertəsi günnext day, the following day
    hər günevery day
    gündən günə güclənməkto become stronger by the day
  2. sun
    Təpəsini gün yandırdı, ayağını çarıq dağıtdı. (idiom)
    S/he's seen a lot in this life.
    (literally, “The sun burned his pate, the shoes wore out his feet.”)
    Gün çıxdı, gün batdı.
    The sun rose, the sun set.
    Synonym: günəş
  3. times (the circumstances of a certain time)
    dar günbad times
    yaman günbad times
    dar gündə də, yaxşı gündə dəin good times and in bad
    Synonyms: əyyam, zəmanət, zəmanə, vaxt
  4. condition, shape, circumstances (mostly of bad such)
    gündədir, maşını yoxdur.
    It's not going well for him, he doesn't have a car.
    (literally, “What a [bad] condition he's in, he doesn't have a car.”)
    gündəsən?! (derogatory)
    Look at you!
    (literally, “What a [bad] shape are you in?”)

DeclensionEdit

Derived termsEdit


RomanschEdit

EtymologyEdit

From Latin iūnius (of June).

Proper nounEdit

gün m

  1. (Puter, Vallader) June

SynonymsEdit


TurkishEdit

PronunciationEdit

Etymology 1Edit

From Ottoman Turkish گون(gün, sun, day, time), Old Anatolian Turkish [script needed] (gün), from Proto-Turkic *kün (sun, day). Compare Old Turkic 𐰚𐰇𐰤(kün, sun, day).

NounEdit

gün (definite accusative günü, plural günler)

  1. sun (light and warmth received from the sun)
  2. daytime
  3. daylight
  4. day
  5. date
DeclensionEdit
Inflection
Nominative gün
Definite accusative günü
Singular Plural
Nominative gün günler
Definite accusative günü günleri
Dative güne günlere
Locative günde günlerde
Ablative günden günlerden
Genitive günün günlerin
Possessive forms
Nominative
Singular Plural
1st singular günüm günlerim
2nd singular günün günlerin
3rd singular günü günleri
1st plural günümüz günlerimiz
2nd plural gününüz günleriniz
3rd plural günleri günleri
Definite accusative
Singular Plural
1st singular günümü günlerimi
2nd singular gününü günlerini
3rd singular gününü günlerini
1st plural günümüzü günlerimizi
2nd plural gününüzü günlerinizi
3rd plural günlerini günlerini
Dative
Singular Plural
1st singular günüme günlerime
2nd singular gününe günlerine
3rd singular gününe günlerine
1st plural günümüze günlerimize
2nd plural gününüze günlerinize
3rd plural günlerine günlerine
Locative
Singular Plural
1st singular günümde günlerimde
2nd singular gününde günlerinde
3rd singular gününde günlerinde
1st plural günümüzde günlerimizde
2nd plural gününüzde günlerinizde
3rd plural günlerinde günlerinde
Ablative
Singular Plural
1st singular günümden günlerimden
2nd singular gününden günlerinden
3rd singular gününden günlerinden
1st plural günümüzden günlerimizden
2nd plural gününüzden günlerinizden
3rd plural günlerinden günlerinden
Genitive
Singular Plural
1st singular günümün günlerimin
2nd singular gününün günlerinin
3rd singular gününün günlerinin
1st plural günümüzün günlerimizin
2nd plural gününüzün günlerinizin
3rd plural günlerinin günlerinin

Related termsEdit

Etymology 2Edit

From Proto-Turkic *kün (people).

NounEdit

gün (definite accusative günü, plural günler)

  1. (Used together with el (foreign people) both being in dative case) people

TurkmenEdit

EtymologyEdit

From Proto-Turkic *kün (sun, day).

PronunciationEdit

NounEdit

gün (definite accusative güni, plural günler)

  1. sun (light and warmth received from the sun)
  2. daytime
  3. daylight
  4. day
  5. date

DeclensionEdit


VolapükEdit

NounEdit

gün (nominative plural güns)

  1. rifle, shotgun

DeclensionEdit