opdonderen
Dutch
editEtymology
editFrom op (“up”) + donderen (“to thunder”).
Pronunciation
editVerb
editopdonderen
- (intransitive, mildly vulgar) to get lost, beat it
- Synonyms: aftaaien, opflikkeren, ophoepelen, opkankeren, oppleuren, oprotten, opsodemieteren, optyfen, opzouten
Conjugation
editConjugation of opdonderen (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | opdonderen | |||
past singular | donderde op | |||
past participle | opgedonderd | |||
infinitive | opdonderen | |||
gerund | opdonderen n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | donder op | donderde op | opdonder | opdonderde |
2nd person sing. (jij) | dondert op, donder op2 | donderde op | opdondert | opdonderde |
2nd person sing. (u) | dondert op | donderde op | opdondert | opdonderde |
2nd person sing. (gij) | dondert op | donderde op | opdondert | opdonderde |
3rd person singular | dondert op | donderde op | opdondert | opdonderde |
plural | donderen op | donderden op | opdonderen | opdonderden |
subjunctive sing.1 | dondere op | donderde op | opdondere | opdonderde |
subjunctive plur.1 | donderen op | donderden op | opdonderen | opdonderden |
imperative sing. | donder op | |||
imperative plur.1 | dondert op | |||
participles | opdonderend | opgedonderd | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |