ophoepelen
Dutch
editEtymology
editFrom the late 18th century. Compound of op + hoepelen (“to roll hoops”). See hoepelen for more on the meaning “to go away”.
Pronunciation
editVerb
editophoepelen
- (intransitive, mildly vulgar) to get lost, to go away, to piss off
- Synonyms: aftaaien, opdonderen, opflikkeren, opkankeren, oppleuren, oprotten, opsodemieteren, optyfen, opzouten
- 1798, “Brief van Bonifacius Veredik, aangaande zyn vriend den burger Minutieux, aan D ****.”, in Vaderlandsche letteroefeningen, page 410:
- Toen ik naar de reden van dit spoedig vertrek vernam, zeide zy my: ‘Den volgenden morgen, na dat wy dien kwast in huis gekreegen hadden, moest 'er een loog gekookt worden; doch Mynheer was te fyn van neus, om den reuk daarvan te verdraagen, en hoepelde, zo ras doenlyk, op, na de straat d'Antin.’
- (please add an English translation of this quotation)
Inflection
editConjugation of ophoepelen (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | ophoepelen | |||
past singular | hoepelde op | |||
past participle | opgehoepeld | |||
infinitive | ophoepelen | |||
gerund | ophoepelen n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | hoepel op | hoepelde op | ophoepel | ophoepelde |
2nd person sing. (jij) | hoepelt op, hoepel op2 | hoepelde op | ophoepelt | ophoepelde |
2nd person sing. (u) | hoepelt op | hoepelde op | ophoepelt | ophoepelde |
2nd person sing. (gij) | hoepelt op | hoepelde op | ophoepelt | ophoepelde |
3rd person singular | hoepelt op | hoepelde op | ophoepelt | ophoepelde |
plural | hoepelen op | hoepelden op | ophoepelen | ophoepelden |
subjunctive sing.1 | hoepele op | hoepelde op | ophoepele | ophoepelde |
subjunctive plur.1 | hoepelen op | hoepelden op | ophoepelen | ophoepelden |
imperative sing. | hoepel op | |||
imperative plur.1 | hoepelt op | |||
participles | ophoepelend | opgehoepeld | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |