uithouden
Dutch
editEtymology
editPronunciation
editAudio: (file)
Verb
edituithouden
- to endure
Conjugation
editConjugation of uithouden (strong class 7, slightly irregular, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | uithouden | |||
past singular | hield uit | |||
past participle | uitgehouden | |||
infinitive | uithouden | |||
gerund | uithouden n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | hou uit, houd uit | hield uit | uithou, uithoud | uithield |
2nd person sing. (jij) | houdt uit, hou uit2, houd uit2 | hield uit | uithoudt | uithield |
2nd person sing. (u) | houdt uit | hield uit | uithoudt | uithield |
2nd person sing. (gij) | houdt uit | hieldt uit | uithoudt | uithieldt |
3rd person singular | houdt uit | hield uit | uithoudt | uithield |
plural | houden uit | hielden uit | uithouden | uithielden |
subjunctive sing.1 | houde uit | hielde uit | uithoude | uithielde |
subjunctive plur.1 | houden uit | hielden uit | uithouden | uithielden |
imperative sing. | hou uit, houd uit | |||
imperative plur.1 | houdt uit | |||
participles | uithoudend | uitgehouden | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |