uitmoorden
Dutch
editEtymology
editCompound of uit + moorden. Attested since the seventeenth century.
Pronunciation
editVerb
edituitmoorden
- (transitive) to exterminate, to annihilate, to murder (almost) all members of a group
Inflection
editConjugation of uitmoorden (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | uitmoorden | |||
past singular | moordde uit | |||
past participle | uitgemoord | |||
infinitive | uitmoorden | |||
gerund | uitmoorden n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | moord uit | moordde uit | uitmoord | uitmoordde |
2nd person sing. (jij) | moordt uit, moord uit2 | moordde uit | uitmoordt | uitmoordde |
2nd person sing. (u) | moordt uit | moordde uit | uitmoordt | uitmoordde |
2nd person sing. (gij) | moordt uit | moordde uit | uitmoordt | uitmoordde |
3rd person singular | moordt uit | moordde uit | uitmoordt | uitmoordde |
plural | moorden uit | moordden uit | uitmoorden | uitmoordden |
subjunctive sing.1 | moorde uit | moordde uit | uitmoorde | uitmoordde |
subjunctive plur.1 | moorden uit | moordden uit | uitmoorden | uitmoordden |
imperative sing. | moord uit | |||
imperative plur.1 | moordt uit | |||
participles | uitmoordend | uitgemoord | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |