uitrukken
Dutch
editEtymology
editPronunciation
editAudio: (file)
Verb
edituitrukken
- (transitive) to pull out, tear out
- (intransitive) to deploy, to roll out
Inflection
editConjugation of uitrukken (weak, separable) | ||||
---|---|---|---|---|
infinitive | uitrukken | |||
past singular | rukte uit | |||
past participle | uitgerukt | |||
infinitive | uitrukken | |||
gerund | uitrukken n | |||
main clause | subordinate clause | |||
present tense | past tense | present tense | past tense | |
1st person singular | ruk uit | rukte uit | uitruk | uitrukte |
2nd person sing. (jij) | rukt uit, ruk uit2 | rukte uit | uitrukt | uitrukte |
2nd person sing. (u) | rukt uit | rukte uit | uitrukt | uitrukte |
2nd person sing. (gij) | rukt uit | rukte uit | uitrukt | uitrukte |
3rd person singular | rukt uit | rukte uit | uitrukt | uitrukte |
plural | rukken uit | rukten uit | uitrukken | uitrukten |
subjunctive sing.1 | rukke uit | rukte uit | uitrukke | uitrukte |
subjunctive plur.1 | rukken uit | rukten uit | uitrukken | uitrukten |
imperative sing. | ruk uit | |||
imperative plur.1 | rukt uit | |||
participles | uitrukkend | uitgerukt | ||
1) Archaic. 2) In case of inversion. |