wmówić
Polish
editEtymology
editFrom w- + mówić. First attested in the 16th century.[1]
Pronunciation
editVerb
editwmówić pf (imperfective wmawiać)
- (transitive) to gaslight (to repeat something many times to make someone believe something that may or may not be true) [with dative ‘someone’]
- (reflexive with sobie) to tell oneself (to convince oneself of an untruth)
Conjugation
editDerived terms
editnoun
verbs
- wmówić dziecko w brzuch pf, wmawiać dziecko w brzuch impf
- wmówić sobie pf, wmawiać sobie impf
Related terms
editnoun
verbs
- mówić impf
References
editFurther reading
edit- wmówić in Wielki słownik języka polskiego, Instytut Języka Polskiego PAN
- wmówić in Polish dictionaries at PWN
- Maria Renata Mayenowa, Stanisław Rospond, Witold Taszycki, Stefan Hrabec, Władysław Kuraszkiewicz (2010-2023) “wmowić się”, in Słownik Polszczyzny XVI Wieku [A Dictionary of 16th Century Polish]
- Paweł Kupiszewski (13.04.2023) “WMÓWIĆ”, in Elektroniczny Słownik Języka Polskiego XVII i XVIII Wieku [Electronic Dictionary of the Polish Language of the XVII and XVIII Century]
- Samuel Bogumił Linde (1807–1814) “wmówić”, in Słownik języka polskiego
- Aleksander Zdanowicz (1861) “wmówić”, in Słownik języka polskiego, Wilno 1861
- J. Karłowicz, A. Kryński, W. Niedźwiedzki, editors (1919), “wmówić”, in Słownik języka polskiego (in Polish), volume 7, Warsaw, page 663
- wmówić in Narodowy Fotokorpus Języka Polskiego