afbreken

DutchEdit

EtymologyEdit

From Middle Dutch afbreken. Equivalent to af +‎ breken.

PronunciationEdit

  • IPA(key): /ˈɑvˌbreːkə(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: af‧bre‧ken

VerbEdit

afbreken

  1. (ergative) to break off
  2. (transitive) to demolish, to break down
  3. (ergative) to decompose
  4. (ergative) to cut short, to abort, to end

InflectionEdit

Inflection of afbreken (strong class 4, separable)
infinitive afbreken
past singular brak af
past participle afgebroken
infinitive afbreken
gerund afbreken n
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular breek af brak af afbreek afbrak
2nd person sing. (jij) breekt af brak af afbreekt afbrak
2nd person sing. (u) breekt af brak af afbreekt afbrak
2nd person sing. (gij) breekt af braakt af afbreekt afbraakt
3rd person singular breekt af brak af afbreekt afbrak
plural breken af braken af afbreken afbraken
subjunctive sing.1 breke af brake af afbreke afbrake
subjunctive plur.1 breken af braken af afbreken afbraken
imperative sing. breek af
imperative plur.1 breekt af
participles afbrekend afgebroken
1) Archaic.

Derived termsEdit

DescendantsEdit

  • Negerhollands: breek af, brek af

Related termsEdit

AnagramsEdit