Dutch

edit

Etymology

edit

From be- +‎ vliegen (to fly).

Pronunciation

edit
  • IPA(key): /ˌbəˈvli.ɣə(n)/
  • Audio:(file)
  • Hyphenation: be‧vlie‧gen
  • Rhymes: -iɣən

Verb

edit

bevliegen

  1. (transitive) to fly upon
  2. (transitive) to travel across by flying

Inflection

edit
Conjugation of bevliegen (strong class 2a, prefixed)
infinitive bevliegen
past singular bevloog
past participle bevlogen
infinitive bevliegen
gerund bevliegen n
present tense past tense
1st person singular bevlieg bevloog
2nd person sing. (jij) bevliegt bevloog
2nd person sing. (u) bevliegt bevloog
2nd person sing. (gij) bevliegt bevloogt
3rd person singular bevliegt bevloog
plural bevliegen bevlogen
subjunctive sing.1 bevliege bevloge
subjunctive plur.1 bevliegen bevlogen
imperative sing. bevlieg
imperative plur.1 bevliegt
participles bevliegend bevlogen
1) Archaic.

Derived terms

edit