Open main menu

Contents

DutchEdit

PronunciationEdit

Etymology 1Edit

From Middle Dutch meren, from Old Dutch *mēron, from Proto-Germanic *mairōną.

VerbEdit

meren

  1. (transitive or intransitive) to moor
InflectionEdit
Inflection of meren (weak)
infinitive meren
past singular meerde
past participle gemeerd
infinitive meren
gerund meren n
present tense past tense
1st person singular meer meerde
2nd person sing. (jij) meert meerde
2nd person sing. (u) meert meerde
2nd person sing. (gij) meert meerde
3rd person singular meert meerde
plural meren meerden
subjunctive sing.1 mere meerde
subjunctive plur.1 meren meerden
imperative sing. meer
imperative plur.1 meert
participles merend gemeerd
1) Archaic.
Alternative formsEdit
Derived termsEdit

Etymology 2Edit

NounEdit

meren

  1. plural of meer

FinnishEdit

NounEdit

meren

  1. Genitive singular form of meri.

VurësEdit

PronunciationEdit

NounEdit

meren

  1. day