μένω
See also: μενῶ
Ancient Greek
editAlternative forms
edit- μίνω (mínō) — Arcadocypriot
Etymology
editFrom Proto-Hellenic *ménō, from Proto-Indo-European *men- (“to stay, stand still”). Cognates include Latin maneō (“remain”), Persian ماندن (mândan, “to remain”).[1]
Pronunciation
edit- (5th BCE Attic) IPA(key): /mé.nɔː/
- (1st CE Egyptian) IPA(key): /ˈme.no/
- (4th CE Koine) IPA(key): /ˈme.no/
- (10th CE Byzantine) IPA(key): /ˈme.no/
- (15th CE Constantinopolitan) IPA(key): /ˈme.no/
Verb
editμένω • (ménō)
- to stay, wait
- (in battle) to stand fast
- to stay where one is
- to lodge
- Alciphron, Collected Works 3.5
- to tarry; to loiter, be idle
- (of things) to be lasting; to remain, stand
- (of condition) to remain
- Module:Quotations:447: attempt to compare number with nil
- Module:Quotations:447: attempt to compare number with nil
- to abide by
- (impersonal, with infinitive) it remains
- (in battle) to stand fast
- (of persons) to await, expect
- New Testament, Acts of the Apostles 20:23
- to wait for (accusative) to (infinitive)
- 6th century BC, Theognis of Megara, Elegies 351
Inflection
edit Present: μένω
number | singular | dual | plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
first | second | third | second | third | first | second | third | ||||||
active | indicative | μένω | μένεις | μένει | μένετον | μένετον | μένομεν | μένετε | μένουσῐ(ν) | ||||
subjunctive | μένω | μένῃς | μένῃ | μένητον | μένητον | μένωμεν | μένητε | μένωσῐ(ν) | |||||
optative | μένοιμῐ | μένοις | μένοι | μένοιτον | μενοίτην | μένοιμεν | μένοιτε | μένοιεν | |||||
imperative | μένε | μενέτω | μένετον | μενέτων | μένετε | μενόντων | |||||||
active | |||||||||||||
infinitive | μένειν | ||||||||||||
participle | m | μένων | |||||||||||
f | μένουσᾰ | ||||||||||||
n | μένον | ||||||||||||
Notes: | This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
|
Imperfect: ἔμενον
number | singular | dual | plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
first | second | third | second | third | first | second | third | ||||||
active | indicative | ἔμενον | ἔμενες | ἔμενε(ν) | ἐμένετον | ἐμενέτην | ἐμένομεν | ἐμένετε | ἔμενον | ||||
Notes: | This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
|
number | singular | dual | plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
first | second | third | second | third | first | second | third | ||||||
active | indicative | μένον | μένες | μένε(ν) | μένετον | μενέτην | μένομεν | μένετε | μένον | ||||
Notes: | Dialects other than Attic are not well attested. Some forms are based on conjecture. Use with caution. For more details, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
|
number | singular | dual | plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
first | second | third | second | third | first | second | third | ||||||
active | indicative | μένεσκον | μένεσκες | μένεσκε(ν) | μενέσκετον | μενεσκέτην | μενέσκομεν | μενέσκετε | μένεσκον | ||||
Notes: | This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
|
number | singular | dual | plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
first | second | third | second | third | first | second | third | ||||||
active | indicative | μενέω | μενέεις | μενέει | μενέετον | μενέετον | μενέομεν | μενέετε | μενέουσῐ(ν) | ||||
optative | μενέοιμῐ | μενέοις | μενέοι | μενέοιτον | μενεοίτην | μενέοιμεν | μενέοιτε | μενέοιεν | |||||
active | |||||||||||||
infinitive | μενέειν | ||||||||||||
participle | m | μενέων | |||||||||||
f | μενέουσᾰ | ||||||||||||
n | μενέον | ||||||||||||
Notes: | This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
|
number | singular | dual | plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
first | second | third | second | third | first | second | third | ||||||
active | indicative | μενῶ | μενεῖς | μενεῖ | μενεῖτον | μενεῖτον | μενοῦμεν | μενεῖτε | μενοῦσῐ(ν) | ||||
optative | μενοίην, μενοῖμῐ |
μενοίης, μενοῖς |
μενοίη, μενοῖ |
μενοῖτον, μενοίητον |
μενοίτην, μενοιήτην |
μενοῖμεν, μενοίημεν |
μενοῖτε, μενοίητε |
μενοῖεν, μενοίησᾰν | |||||
active | |||||||||||||
infinitive | μενεῖν | ||||||||||||
participle | m | μενῶν | |||||||||||
f | μενοῦσᾰ | ||||||||||||
n | μενοῦν | ||||||||||||
Notes: | This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
|
Aorist: ἔμεινᾰ
number | singular | dual | plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
first | second | third | second | third | first | second | third | ||||||
active | indicative | ἔμεινᾰ | ἔμεινᾰς | ἔμεινε(ν) | ἐμείνᾰτον | ἐμεινᾰ́την | ἐμείνᾰμεν | ἐμείνᾰτε | ἔμεινᾰν | ||||
subjunctive | μείνω | μείνῃς | μείνῃ | μείνητον | μείνητον | μείνωμεν | μείνητε | μείνωσῐ(ν) | |||||
optative | μείναιμῐ | μείνειᾰς, μείναις |
μείνειε(ν), μείναι |
μείναιτον | μειναίτην | μείναιμεν | μείναιτε | μείνειᾰν, μείναιεν | |||||
imperative | μεῖνον | μεινᾰ́τω | μείνᾰτον | μεινᾰ́των | μείνᾰτε | μεινᾰ́ντων | |||||||
active | |||||||||||||
infinitive | μεῖναι | ||||||||||||
participle | m | μείνᾱς | |||||||||||
f | μείνᾱσᾰ | ||||||||||||
n | μεῖνᾰν | ||||||||||||
Notes: | This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
|
Perfect: μεμένηκᾰ
number | singular | dual | plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
first | second | third | second | third | first | second | third | ||||||
active | indicative | μεμένηκᾰ | μεμένηκᾰς | μεμένηκε(ν) | μεμενήκᾰτον | μεμενήκᾰτον | μεμενήκᾰμεν | μεμενήκᾰτε | μεμενήκᾱσῐ(ν) | ||||
subjunctive | μεμενήκω | μεμενήκῃς | μεμενήκῃ | μεμενήκητον | μεμενήκητον | μεμενήκωμεν | μεμενήκητε | μεμενήκωσῐ(ν) | |||||
optative | μεμενήκοιμῐ, μεμενηκοίην |
μεμενήκοις, μεμενηκοίης |
μεμενήκοι, μεμενηκοίη |
μεμενήκοιτον | μεμενηκοίτην | μεμενήκοιμεν | μεμενήκοιτε | μεμενήκοιεν | |||||
imperative | μεμένηκε | μεμενηκέτω | μεμενήκετον | μεμενηκέτων | μεμενήκετε | μεμενηκόντων | |||||||
active | |||||||||||||
infinitive | μεμενηκέναι | ||||||||||||
participle | m | μεμενηκώς | |||||||||||
f | μεμενηκυῖᾰ | ||||||||||||
n | μεμενηκός | ||||||||||||
Notes: | This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.
|
Derived terms
edit- ἀνᾰμένω (anaménō)
- Ἀναξιμένης (Anaximénēs)
- ἀπομένω (apoménō)
- δῐᾰμένω (diaménō)
- ἐμμενές (emmenés)
- ἐμμένω (emménō)
- ἐπιμένω (epiménō)
- Θηραμένης (Thēraménēs)
- Ἱππομένης (Hippoménēs)
- κᾰτᾰμένω (kataménō)
- μεναίχμης (menaíkhmēs)
- Μέναιχμος (Ménaikhmos)
- μενεδήϊος (menedḗïos)
- Μενεκρᾰ́της (Menekrátēs)
- Μενέκωλος (Menékōlos)
- Μενέλᾱος (Menélāos)
- Μενέξενος (Menéxenos)
- μενεπτόλεμος (meneptólemos)
- μενετέον (menetéon)
- μενετικός (menetikós)
- μενετός (menetós)
- μενεφύλοπῐς (menephúlopis)
- μενεχάρμης (menekhármēs)
- μένημα (ménēma)
- μενητέον (menētéon)
- μενητικός (menētikós)
- μενητός (menētós)
- πᾰρᾰμένω (paraménō)
- περιμένω (periménō)
- προσμένω (prosménō)
- σῠμμένω (summénō)
- ὑπομένω (hupoménō)
Related terms
editReferences
edit- ^ Beekes, Robert S. P. (2010) “μένω”, in Etymological Dictionary of Greek (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 10), with the assistance of Lucien van Beek, Leiden, Boston: Brill, →ISBN, pages 931-2
Further reading
edit- “μένω”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
- “μένω”, in Liddell & Scott (1889) An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
- “μένω”, in Autenrieth, Georg (1891) A Homeric Dictionary for Schools and Colleges, New York: Harper and Brothers
- μένω in Cunliffe, Richard J. (1924) A Lexicon of the Homeric Dialect: Expanded Edition, Norman: University of Oklahoma Press, published 1963
- “μένω”, in Slater, William J. (1969) Lexicon to Pindar, Berlin: Walter de Gruyter
- G3306 in Strong, James (1979) Strong’s Exhaustive Concordance to the Bible
- Bauer, Walter et al. (2001) A Greek–English Lexicon of the New Testament and Other Early Christian Literature, Third edition, Chicago: University of Chicago Press
Greek
editEtymology
editInherited from Ancient Greek μένω (ménō), from Proto-Indo-European *men-.
Pronunciation
editVerb
editμένω • (méno) (past έμεινα, passive —)
- (intransitive) to stay, reside, live (somewhere)
- δε μένω πια εδώ ― de méno pia edó ― I don't live here anymore
- Οι γονείς μου τότε έμεναν στην Αθήνα.
- Oi goneís mou tóte émenan stin Athína.
- My parents were then living in Athens.
- (copulative) to stay, remain (in a condition)
- μένω ανύπαντρος ― méno anýpantros ― I remain single
- (intransitive) to remain, be left over see: μένει (ménei) (3rd person, impersonal)
- Δε μένει τίποτα να πούμε. ― De ménei típota na poúme. ― There is nothing left to be said.
- (transitive) to fail (examination)
Conjugation
editμένω (active voice only)
Active voice ➤ | ||||
Indicative mood ➤ | Imperfective aspect ➤ | Perfective aspect ➤ | ||
Non-past tenses ➤ | Present ➤ | Dependent ➤ | ||
1 sg | μένω | μείνω | ||
2 sg | μένεις | μείνεις | ||
3 sg | μένει1 | μείνει | ||
1 pl | μένουμε, [‑ομε] | μείνουμε, [‑ομε] | ||
2 pl | μένετε | μείνετε | ||
3 pl | μένουν(ε) | μείνουν(ε) | ||
Past tenses ➤ | Imperfect ➤ | Simple past ➤ | ||
1 sg | έμενα | έμεινα | ||
2 sg | έμενες | έμεινες | ||
3 sg | έμενε | έμεινε | ||
1 pl | μέναμε | μείναμε | ||
2 pl | μένατε | μείνατε | ||
3 pl | έμεναν, μέναν(ε) | έμειναν, μείναν(ε) | ||
Future tenses ➤ | Continuous ➤ | Simple ➤ | ||
1 sg | θα μένω ➤ | θα μείνω ➤ | ||
2,3 sg, 1,2,3 pl | θα μένεις, … | θα μείνεις, … | ||
Perfect aspect ➤ | ||||
Present perfect ➤ | έχω, έχεις, … μείνει | |||
Past perfect ➤ | είχα, είχες, … μείνει | |||
Future perfect ➤ | θα έχω, θα έχεις, … μείνει | |||
Subjunctive mood ➤ | Formed using present, dependent (for simple past) or present perfect from above with a particle (να, ας). | |||
Imperative mood ➤ | Imperfective aspect | Perfective aspect | ||
2 sg | μένε | μείνε | ||
2 pl | μένετε | μείνετε | ||
Other forms | ||||
Active present participle ➤ | μένοντας ➤ | |||
Active perfect participle ➤ | έχοντας μείνει ➤ | |||
Passive perfect participle ➤ | — | |||
Nonfinite form ➤ | μείνει | |||
Notes Appendix:Greek verbs |
1. Also as impersonal. • (…) optional or informal. […] rare. {…} learned, archaic. • Multiple forms are shown in order of reducing frequency. • Periphrastic imperative forms may be produced using the subjunctive. | |||
Synonyms
edit- (reside): κατοικώ (katoikó, “to inhabit, to reside permanently”)
- (remain): απομένω (apoméno)
- (remain): παραμένω (paraméno)
Related terms
editand see their related words
- αναμένω (anaméno, “to expect, wait for”)
- απομεινάρι n (apomeinári, “remnant”)
- απομένω (apoméno, “to remain, be left”)
- διαμένω (diaméno, “to stay, reside”)
- επιμένω (epiméno, “to insist”)
- παραμένω (paraméno, “to remain, persist”)
- περιμένω (periméno, “to wait for, await”)
- προσμένω (prosméno, “to wait patiently”)
See also
edit- μένω (méno, “to live, be alive”)
Categories:
- Ancient Greek terms derived from Proto-Indo-European
- Ancient Greek terms derived from the Proto-Indo-European root *men- (stay)
- Ancient Greek terms inherited from Proto-Hellenic
- Ancient Greek terms derived from Proto-Hellenic
- Ancient Greek 2-syllable words
- Ancient Greek terms with IPA pronunciation
- Ancient Greek lemmas
- Ancient Greek verbs
- Ancient Greek paroxytone terms
- Ancient Greek impersonal verbs
- Ancient Greek copulative verbs
- Greek terms inherited from Ancient Greek
- Greek terms derived from Ancient Greek
- Greek terms derived from Proto-Indo-European
- Greek terms with IPA pronunciation
- Greek lemmas
- Greek verbs
- Greek intransitive verbs
- Greek terms with usage examples
- Greek copulative verbs
- Greek transitive verbs
- Greek irregular verbs
- Greek verb conjugation group 'μένω'
- Greek verbs lacking passive forms