mankeren

DutchEdit

EtymologyEdit

Borrowed from Middle French manquer, from Latin mancō, from mancus (maimed).

PronunciationEdit

  • IPA(key): /ˌmɑŋˈkeː.rə(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: man‧ke‧ren
  • Rhymes: -eːrən

VerbEdit

mankeren

  1. (impersonal, intransitive) to be sick, to ail [+ aan/met (with)]
    Iets mankeerde aan de kinderen op de slaapzaal, die allemaal moesten overgeven.
    The children in the dormitory, who all had to vomit, had some illness.
  2. (impersonal, intransitive) to be amiss, to be wrong [+ aan/met (with)]
    Wat mankeert er met jou, honneponnetje?
    What′s wrong with you, honeybun?
  3. (impersonal, intransitive) to lack, to be missing [+ aan/met (with)]
    Het mankeert hun aan een goed leerback.
    They lack a good textbook.
  4. (transitive) to have an ailment or problem
    Hij mankeert veel.
    There's a lot wrong with him.
    (literally, “He has many defects.”)
    Deze hond mankeert iets aan zijn staart.
    This dog has a condition in his tail. (not an innuendo)

InflectionEdit

Inflection of mankeren (weak)
infinitive mankeren
past singular mankeerde
past participle gemankeerd
infinitive mankeren
gerund mankeren n
present tense past tense
1st person singular mankeer mankeerde
2nd person sing. (jij) mankeert mankeerde
2nd person sing. (u) mankeert mankeerde
2nd person sing. (gij) mankeert mankeerde
3rd person singular mankeert mankeerde
plural mankeren mankeerden
subjunctive sing.1 mankere mankeerde
subjunctive plur.1 mankeren mankeerden
imperative sing. mankeer
imperative plur.1 mankeert
participles mankerend gemankeerd
1) Archaic.

DescendantsEdit

  • Afrikaans: makeer
  • Indonesian: mangkir
  • West Frisian: mankeare