Open main menu

Wiktionary β

Contents

DutchEdit

EtymologyEdit

From ont- +‎ zien.

PronunciationEdit

VerbEdit

ontzien

  1. to spare

InflectionEdit

Inflection of ontzien (strong class 5, irregular, prefixed)
infinitive ontzien
past singular ontzag
past participle ontzien
infinitive ontzien
gerund ontzien n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular ontzie ontzag
2nd person sing. (jij) ontziet ontzag
2nd person sing. (u) ontziet ontzag
2nd person sing. (gij) ontziet ontzaagt
3rd person singular ontziet ontzag
plural ontzien ontzagen
subjunctive sing.1 ontzie ontzage
subjunctive plur.1 ontzien ontzagen
imperative sing. ontzie
imperative plur.1 ontziet
participles ontziend ontzien
1) Archaic.

ParticipleEdit

ontzien

  1. past participle of ontzien

InflectionEdit

Inflection of ontzien
uninflected ontzien
inflected ontziene
comparative
positive
predicative/adverbial ontzien
indefinite m./f. sing. ontziene
n. sing. ontzien
plural ontziene
definite ontziene
partitive ontziens