DutchEdit

PronunciationEdit

  • IPA(key): /ˈtrɑu̯ə(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: trou‧wen

Etymology 1Edit

From Middle Dutch trouwen, from Old Dutch *triuwon, from Proto-Germanic *trūwijaną. Equivalent to trouw +‎ -en.

VerbEdit

trouwen

  1. (ergative) to marry
    Ze zijn gisteren getrouwd.
    They married yesterday.
    Wil je met me trouwen?
    Will you marry me?
  2. (transitive, obsolete) to trust
InflectionEdit
Inflection of trouwen (weak)
infinitive trouwen
past singular trouwde
past participle getrouwd
infinitive trouwen
gerund trouwen n
present tense past tense
1st person singular trouw trouwde
2nd person sing. (jij) trouwt trouwde
2nd person sing. (u) trouwt trouwde
2nd person sing. (gij) trouwt trouwde
3rd person singular trouwt trouwde
plural trouwen trouwden
subjunctive sing.1 trouwe trouwde
subjunctive plur.1 trouwen trouwden
imperative sing. trouw
imperative plur.1 trouwt
participles trouwend getrouwd
1) Archaic.
Derived termsEdit

Etymology 2Edit

See the etymology of the main entry.

NounEdit

trouwen

  1. Plural form of trouw

Middle DutchEdit

Etymology 1Edit

From Old Dutch *triuwon. Equivalent to trouwe +‎ -en.

VerbEdit

trouwen

  1. to marry
  2. to arrange the marriage of, to marry off
InflectionEdit
Weak
Infinitive trouwen
3rd sg. past
3rd pl. past
Past participle
Infinitive trouwen
In genitive trouwens
In dative trouwene
Indicative Present Past
1st singular trouwe
2nd singular trous, trouwes
3rd singular trout, trouwet
1st plural trouwen
2nd plural trout, trouwet
3rd plural trouwen
Subjunctive Present Past
1st singular trouwe
2nd singular trous, trouwes
3rd singular trouwe
1st plural trouwen
2nd plural trout, trouwet
3rd plural trouwen
Imperative Present
Singular trou, trouwe
Plural trout, trouwet
Present Past
Participle trouwende
Alternative formsEdit
DescendantsEdit
  • Dutch: trouwen
  • Limburgish: troewe, trójje

Etymology 2Edit

From Old Dutch *trūon, from Proto-Germanic *trūōną.

VerbEdit

trouwen

  1. (rare) to trust
InflectionEdit
Weak
Infinitive trouwen
3rd sg. past
3rd pl. past
Past participle
Infinitive trouwen
In genitive trouwens
In dative trouwene
Indicative Present Past
1st singular trouwe
2nd singular trous, trouwes
3rd singular trout, trouwet
1st plural trouwen
2nd plural trout, trouwet
3rd plural trouwen
Subjunctive Present Past
1st singular trouwe
2nd singular trous, trouwes
3rd singular trouwe
1st plural trouwen
2nd plural trout, trouwet
3rd plural trouwen
Imperative Present
Singular trou, trouwe
Plural trout, trouwet
Present Past
Participle trouwende

Further readingEdit

  • trouwen (I)”, in Vroegmiddelnederlands Woordenboek, 2000

Verwijs, E.; Verdam, J. (1885–1929), “trouwen (I)”, in Middelniederlandsch Woordenboek, The Hague: Martinus Nijhoff, →ISBN, page I

Verwijs, E.; Verdam, J. (1885–1929), “trouwen (II)”, in Middelniederlandsch Woordenboek, The Hague: Martinus Nijhoff, →ISBN, page II