DutchEdit

PronunciationEdit

  • IPA(key): /ˈvu.ɣə(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: voe‧gen
  • Rhymes: -uɣən

Etymology 1Edit

From Middle Dutch voegen, from Old Dutch fuogen, from Proto-Germanic *fōgijaną.

VerbEdit

voegen

  1. (transitive) to place, to put
  2. (transitive) to add
  3. (transitive) to grout
  4. (transitive) to fit, to suit
    Dat voegt je niet.
    That doesn't suit you.
InflectionEdit
Inflection of voegen (weak)
infinitive voegen
past singular voegde
past participle gevoegd
infinitive voegen
gerund voegen n
present tense past tense
1st person singular voeg voegde
2nd person sing. (jij) voegt voegde
2nd person sing. (u) voegt voegde
2nd person sing. (gij) voegt voegde
3rd person singular voegt voegde
plural voegen voegden
subjunctive sing.1 voege voegde
subjunctive plur.1 voegen voegden
imperative sing. voeg
imperative plur.1 voegt
participles voegend gevoegd
1) Archaic.
Derived termsEdit
DescendantsEdit
  • Negerhollands: vueg

Etymology 2Edit

See the etymology of the corresponding lemma form.

NounEdit

voegen

  1. Plural form of voeg

Middle DutchEdit

EtymologyEdit

From Old Dutch fuogen, from Proto-Germanic *fōgijaną.

VerbEdit

voegen

  1. to join, to unite
  2. to fit, to adjust/align oneself [+ āne (object) = with]
  3. to fit, to have the right size
  4. to fit, to suit, to behoove

InflectionEdit

This verb needs an inflection-table template.

DescendantsEdit

Further readingEdit