See also: Zaman

EnglishEdit

 
A zaman tree

EtymologyEdit

From Cariban.

NounEdit

zaman

  1. Albizia saman, a large tropical tree in the pea family.
    • 1995, Madison Smartt Bell, All souls' rising[1], page 327:
      On shore, the mule's pinkish ears revolved lazily in the shade of the zaman tree.

SynonymsEdit

See alsoEdit

AnagramsEdit


AzerbaijaniEdit

EtymologyEdit

From Old Anatolian Turkish زمان(zamân), either from Arabic زَمَان(zamān) or Persian زمان(zamân).

PronunciationEdit

  • IPA(key): [zɑˈmɑn]
  • Hyphenation: za‧man
  • (file)

NounEdit

zaman (definite accusative zamanı, plural zamanlar)

  1. time
    Zaman puldur.Time is money.
    Synonym: vaxt
  2. (grammar) tense
    keçmiş zamanpast tense
    indiki zamanpresent tense
    gələcək zamanfuture tense

DeclensionEdit

See alsoEdit


IndonesianEdit

EtymologyEdit

From Malay zaman, from Classical Malay zaman (time), from Persian زمان(zamân), from Middle Persian ODNA‎, ẕmʾn'‎, zmn'‎, 𐫉𐫖𐫀𐫗(zmʾn /zamān/), from Old Persian *jamānā, from Proto-Iranian *ǰámaHnaH, from Proto-Indo-Iranian *ǰámaHnas.

PronunciationEdit

  • IPA(key): [ˈzaman]
  • Hyphenation: za‧man

NounEdit

zaman (plural zaman-zaman, first-person possessive zamanku, second-person possessive zamanmu, third-person possessive zamannya)

  1. age (particular period of time in history)
  2. era
    Synonym: masa
  3. time
    Synonyms: kala, waktu

Alternative formsEdit

Derived termsEdit

Further readingEdit


MalayEdit

EtymologyEdit

From Persian زمان(zamân).

PronunciationEdit

NounEdit

zaman (Jawi spelling زمان‎, plural zaman-zaman, informal 1st possessive zamanku, impolite 2nd possessive zamanmu, 3rd possessive zamannya)

  1. age (particular period of time in history)

DescendantsEdit

  • Indonesian: zaman

Further readingEdit


Serbo-CroatianEdit

Etymology 1Edit

From Ottoman Turkish زمان(zamân).

PronunciationEdit

  • IPA(key): /zǎmaːn/
  • Hyphenation: za‧man

NounEdit

zàmān m (Cyrillic spelling за̀ма̄н)

  1. time
  2. epoch
  3. era
DeclensionEdit

Etymology 2Edit

From Proto-Slavic *za vъ manъ; compare za, u, mána.

PronunciationEdit

  • IPA(key): /zâmaːn/
  • Hyphenation: za‧man

AdverbEdit

zȁmān (Cyrillic spelling за̏ма̄н)

  1. in vain
  2. freely, gratis, for nothing

SloveneEdit

EtymologyEdit

From Proto-Slavic *za vъ manъ.

PronunciationEdit

AdverbEdit

zamȁn

  1. in vain, without success
    vse je zamanit's all in vain

QuotationsEdit

Further readingEdit

  • zaman”, in Slovarji Inštituta za slovenski jezik Frana Ramovša ZRC SAZU, portal Fran

TurkishEdit

EtymologyEdit

From Ottoman Turkish زمان(zamân), from Old Anatolian Turkish زمان(zamân), either from Arabic زَمَان(zamān) or Persian زمان(zamân).

PronunciationEdit

  • IPA(key): [zɑˈmɑ́n]
  • IPA(key): [zɑˈmɑːn] (when followed by a vowel)

NounEdit

zaman (definite accusative zamanı, plural zamanlar)

  1. time (referring to a broad time period like epoch, period, season, etc. It is not the type of time that one reads from a watch or a clock)
  2. epoch
  3. era
  4. always
  5. (grammar) tense

DeclensionEdit

Inflection
Nominative zaman
Definite accusative zamanı
Singular Plural
Nominative zaman zamanlar
Definite accusative zamanı zamanları
Dative zamana zamanlara
Locative zamanda zamanlarda
Ablative zamandan zamanlardan
Genitive zamanın zamanların
Possessive forms
Nominative
Singular Plural
1st singular zamanım zamanlarım
2nd singular zamanın zamanların
3rd singular zamanı zamanları
1st plural zamanımız zamanlarımız
2nd plural zamanınız zamanlarınız
3rd plural zamanları zamanları
Definite accusative
Singular Plural
1st singular zamanımı zamanlarımı
2nd singular zamanını zamanlarını
3rd singular zamanını zamanlarını
1st plural zamanımızı zamanlarımızı
2nd plural zamanınızı zamanlarınızı
3rd plural zamanlarını zamanlarını
Dative
Singular Plural
1st singular zamanıma zamanlarıma
2nd singular zamanına zamanlarına
3rd singular zamanına zamanlarına
1st plural zamanımıza zamanlarımıza
2nd plural zamanınıza zamanlarınıza
3rd plural zamanlarına zamanlarına
Locative
Singular Plural
1st singular zamanımda zamanlarımda
2nd singular zamanında zamanlarında
3rd singular zamanında zamanlarında
1st plural zamanımızda zamanlarımızda
2nd plural zamanınızda zamanlarınızda
3rd plural zamanlarında zamanlarında
Ablative
Singular Plural
1st singular zamanımdan zamanlarımdan
2nd singular zamanından zamanlarından
3rd singular zamanından zamanlarından
1st plural zamanımızdan zamanlarımızdan
2nd plural zamanınızdan zamanlarınızdan
3rd plural zamanlarından zamanlarından
Genitive
Singular Plural
1st singular zamanımın zamanlarımın
2nd singular zamanının zamanlarının
3rd singular zamanının zamanlarının
1st plural zamanımızın zamanlarımızın
2nd plural zamanınızın zamanlarınızın
3rd plural zamanlarının zamanlarının

Derived termsEdit


TurkmenEdit

EtymologyEdit

From Persian زمان(zamân).

PronunciationEdit

NounEdit

zaman (definite accusative zamany, plural zamanlar)

  1. time, age, era
  2. time, occasion
  3. (grammar) tense

DeclensionEdit