παρακείμενος
Ancient Greek
editEtymology
editPerfect participle of πᾰρᾰ́κειμαι (parákeimai, “lie beside or before”), from πᾰρᾰ- (para-) + κεῖμαι (keîmai). The noun is a substantivization in Hellenistic Koine with ellipsis of χρόνος (khrónos, “tense”).
Pronunciation
edit- (5th BCE Attic) IPA(key): /pa.ra.kěː.me.nos/
- (1st CE Egyptian) IPA(key): /pa.raˈki.me.nos/
- (4th CE Koine) IPA(key): /pa.raˈci.me.nos/
- (10th CE Byzantine) IPA(key): /pa.raˈci.me.nos/
- (15th CE Constantinopolitan) IPA(key): /pa.raˈci.me.nos/
Noun
editπᾰρᾰκείμενος • (parakeímenos) m (genitive πᾰρᾰκειμένου); second declension
- (grammar) present perfect tense
Inflection
editCase / # | Singular | Dual | Plural | ||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Nominative | ὁ πᾰρᾰκείμενος ho parakeímenos |
τὼ πᾰρᾰκειμένω tṑ parakeiménō |
οἱ πᾰρᾰκείμενοι hoi parakeímenoi | ||||||||||
Genitive | τοῦ πᾰρᾰκειμένου toû parakeiménou |
τοῖν πᾰρᾰκειμένοιν toîn parakeiménoin |
τῶν πᾰρᾰκειμένων tôn parakeiménōn | ||||||||||
Dative | τῷ πᾰρᾰκειμένῳ tôi parakeiménōi |
τοῖν πᾰρᾰκειμένοιν toîn parakeiménoin |
τοῖς πᾰρᾰκειμένοις toîs parakeiménois | ||||||||||
Accusative | τὸν πᾰρᾰκείμενον tòn parakeímenon |
τὼ πᾰρᾰκειμένω tṑ parakeiménō |
τοὺς πᾰρᾰκειμένους toùs parakeiménous | ||||||||||
Vocative | πᾰρᾰκείμενε parakeímene |
πᾰρᾰκειμένω parakeiménō |
πᾰρᾰκείμενοι parakeímenoi | ||||||||||
Notes: |
|
Participle
editπᾰρᾰκείμενος • (parakeímenos) m (feminine πᾰρᾰκειμένη, neuter πᾰρᾰκείμενον); first/second declension
- perfect mediopassive participle of πᾰρᾰ́κειμαι (parákeimai)
Inflection
editNumber | Singular | Dual | Plural | |||||||||||
---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
Case/Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |||||
Nominative | πᾰρᾰκείμενος parakeímenos |
πᾰρᾰκειμένη parakeiménē |
πᾰρᾰκείμενον parakeímenon |
πᾰρᾰκειμένω parakeiménō |
πᾰρᾰκειμένᾱ parakeiménā |
πᾰρᾰκειμένω parakeiménō |
πᾰρᾰκείμενοι parakeímenoi |
πᾰρᾰκείμεναι parakeímenai |
πᾰρᾰκείμενᾰ parakeímena | |||||
Genitive | πᾰρᾰκειμένου parakeiménou |
πᾰρᾰκειμένης parakeiménēs |
πᾰρᾰκειμένου parakeiménou |
πᾰρᾰκειμένοιν parakeiménoin |
πᾰρᾰκειμέναιν parakeiménain |
πᾰρᾰκειμένοιν parakeiménoin |
πᾰρᾰκειμένων parakeiménōn |
πᾰρᾰκειμένων parakeiménōn |
πᾰρᾰκειμένων parakeiménōn | |||||
Dative | πᾰρᾰκειμένῳ parakeiménōi |
πᾰρᾰκειμένῃ parakeiménēi |
πᾰρᾰκειμένῳ parakeiménōi |
πᾰρᾰκειμένοιν parakeiménoin |
πᾰρᾰκειμέναιν parakeiménain |
πᾰρᾰκειμένοιν parakeiménoin |
πᾰρᾰκειμένοις parakeiménois |
πᾰρᾰκειμέναις parakeiménais |
πᾰρᾰκειμένοις parakeiménois | |||||
Accusative | πᾰρᾰκείμενον parakeímenon |
πᾰρᾰκειμένην parakeiménēn |
πᾰρᾰκείμενον parakeímenon |
πᾰρᾰκειμένω parakeiménō |
πᾰρᾰκειμένᾱ parakeiménā |
πᾰρᾰκειμένω parakeiménō |
πᾰρᾰκειμένους parakeiménous |
πᾰρᾰκειμένᾱς parakeiménās |
πᾰρᾰκείμενᾰ parakeímena | |||||
Vocative | πᾰρᾰκείμενε parakeímene |
πᾰρᾰκειμένη parakeiménē |
πᾰρᾰκείμενον parakeímenon |
πᾰρᾰκειμένω parakeiménō |
πᾰρᾰκειμένᾱ parakeiménā |
πᾰρᾰκειμένω parakeiménō |
πᾰρᾰκείμενοι parakeímenoi |
πᾰρᾰκείμεναι parakeímenai |
πᾰρᾰκείμενᾰ parakeímena | |||||
Derived forms | Adverb | Comparative | Superlative | |||||||||||
πᾰρᾰκειμένως parakeiménōs |
— | — | ||||||||||||
Notes: |
|
Descendants
edit- Greek: παρακείμενος (parakeímenos)
Further reading
edit- “παρακείμενος”, in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
- “παρακείμενος”, in Liddell & Scott (1889) An Intermediate Greek–English Lexicon, New York: Harper & Brothers
- “παρακείμενος”, in Autenrieth, Georg (1891) A Homeric Dictionary for Schools and Colleges, New York: Harper and Brothers
Greek
editEtymology
editLearnedly, from Ancient Greek πᾰρᾰκείμενος. Present participle of παράκειμαι (parákeimai), an ancient middle voice verb. The noun is a substantivization in Hellenistic Koine with ellipsis of χρόνος (khrónos, “tense”).[1]
Pronunciation
editNoun
editπαρακείμενος • (parakeímenos) m
Usage notes
edit[2]In Greek there are two formations of perfect tense, both periphrastic:
- παρακείμενος (auxiliary verb έχω (écho) + infinitive)
- παρακείμενος β' (auxiliary verb είμαι (eímai) + passive perfect participle
Declension
editsingular | plural | |
---|---|---|
nominative | παρακείμενος • | παρακείμενοι • |
genitive | παρακειμένου • | παρακειμένων • |
accusative | παρακείμενο • | παρακειμένους • |
vocative | παρακείμενε • | παρακείμενοι • |
Participle
editπαρακείμενος • (parakeímenos) m (feminine παρακείμενη, neuter παρακείμενο)
- (formal) lie beside or before, left or right
- Χορήγηση οικοδομικής άδειας για την αποθήκη και τον παρακείμενο χώρο.
- Chorígisi oikodomikís ádeias gia tin apothíki kai ton parakeímeno chóro.
- Planning permission for the storeroom and the neighbouring area.
Declension
edit- Compare to the noun declension after the ancient inflection.
number case \ gender |
singular | plural | ||||
---|---|---|---|---|---|---|
masculine | feminine | neuter | masculine | feminine | neuter | |
nominative | παρακείμενος • | παρακείμενη • | παρακείμενο • | παρακείμενοι • | παρακείμενες • | παρακείμενα • |
genitive | παρακείμενου • | παρακείμενης • | παρακείμενου • | παρακείμενων • | παρακείμενων • | παρακείμενων • |
accusative | παρακείμενο • | παρακείμενη • | παρακείμενο • | παρακείμενους • | παρακείμενες • | παρακείμενα • |
vocative | παρακείμενε • | παρακείμενη • | παρακείμενο • | παρακείμενοι • | παρακείμενες • | παρακείμενα • |
References
edit- ^ παρακείμενος, in Λεξικό της κοινής νεοελληνικής [Dictionary of Standard Modern Greek], Triantafyllidis Foundation, 1998 at the Centre for the Greek language
- ^ παρακείμενος - Babiniotis, Georgios (2002) Λεξικό της νέας ελληνικής γλώσσας: […] [Dictionary of Modern Greek (language)] (in Greek), 2nd edition, Athens: Kentro Lexikologias [Lexicology Centre], 1st edition 1998, →ISBN.
- Ancient Greek terms prefixed with παρα-
- Ancient Greek 5-syllable words
- Ancient Greek terms with IPA pronunciation
- Ancient Greek lemmas
- Ancient Greek nouns
- Ancient Greek proparoxytone terms
- Ancient Greek masculine nouns
- Ancient Greek second-declension nouns
- Ancient Greek masculine nouns in the second declension
- grc:Grammar
- Ancient Greek non-lemma forms
- Ancient Greek participles
- Greek terms derived from Ancient Greek
- Greek terms with IPA pronunciation
- Greek lemmas
- Greek nouns
- Greek masculine nouns
- el:Grammar
- Greek nouns declining like 'άνθρωπος'
- Greek non-lemma forms
- Greek participles
- Greek passive present participles
- Greek formal terms
- Greek terms with usage examples
- Greek adjectives in declension ος-η-ο
- Greek terms prefixed with παρα-