Open main menu

DutchEdit

EtymologyEdit

From Proto-Germanic *hursa-. Cognate to Dutch ros.

PronunciationEdit

  • (file)

NounEdit

hors n (plural horsen, diminutive horsje n)

  1. (rare, dialectal, now mostly found in names) horse
    • 1558, Gaathije Pietersz, "Inventaris, gemaeckt den IVen Januarii anno XVC acht ende vijftich", in Anne Hallema, "Nogmaals een drietal inventarissen van Franeker burgers en boeren kort na 1550", Bijdragen en Mededeelingen van het Historisch Genootschap, Vol. 49, 1928, 286.
      Een coopbrief ende quitantie, gepasseert by Fopke Wopkezn. ende Hessel Thomaszn., als mombers tot Jacob Pieterszoons weesen, aen Jan Jacobszn. ende Anne Jans dochter, vanden huijsinge te Syaerda, mit hecken, heckpalen, van noch vijftien koeijen, twee rieren, een os, twee horsen ende andere dieren, alles gecoft ende betaelt voer vier hundert ende anderhalf gouden guldens, sijnde in date den XXIen Novembris anno 1549;
    • 1897, Guido Gezelle, "Twee horsen", in Rijmsnoer om en om het jaar.
      Ze stappen hun’ bellen al klinken, / de vrome twee horsen te gaar;
    • 1942, Cor Bruijn, Een gave van God, Uitgeverij Ploegsma, 16.
      Het hors zet aan, Gossen valt terug op zijn zitplaats.
    • 2009, Henk Gras, ‘Een stad waar men zich koninklijk kan vervelen?’ De modernisering van de theatrale vermakelijkheden buiten de schouwburg in Rotterdam, cica 1770-1860, Uitgeverij Verloren, 218, quoting Scaramouche, Scaramouche en zijne Vrienden op de Rotterdamsche Kermis, 1815, 15 & 16.
      Een zekere BERG bragt een lomp stuk HOUT voort; dit hout vormde zich tot allerlei gedaantes, en bekwam die eindelijk van Palvenier, nu beklom hij den Bok en achtte zich gelukkig de horsen van anderen voorttezwepen; dan zijne onrustige geaartheid deed hem van den bok tuimelen;

SynonymsEdit


FaroeseEdit

EtymologyEdit

From Old Norse hors, from Proto-Germanic *hrussą (horse), from Proto-Indo-European *kers- (run).

NounEdit

hors n (genitive singular hors, plural hors)

  1. (poetic) a horse
  2. (archaic) a fool

DeclensionEdit

n11 Singular Plural
Indefinite Definite Indefinite Definite
Nominative hors horsið hors horsini
Accusative hors horsið hors horsini
Dative horsi horsinum horsum horsunum
Genitive hors horsins horsa horsanna

FrenchEdit

EtymologyEdit

From Middle French fors, from Old French fors, from Latin forīs, or more likely derived from dehors (in Middle and Old French defors).

PronunciationEdit

AdverbEdit

hors

  1. outside
    hors la ville
    outside the city
  2. (followed by de) out (of), beyond

Derived termsEdit

Related termsEdit

Further readingEdit


GothicEdit

RomanizationEdit

hōrs

  1. Romanization of 𐌷𐍉𐍂𐍃

Middle EnglishEdit

Etymology 1Edit

From Old English hors, from Proto-Germanic *hrussą (horse), from Proto-Indo-European *kers- (run).

NounEdit

hors (plural hors or horsen or horses)

  1. a horse
    • a. 1382, John Wycliffe, “Apocalips 6:8”, in Wycliffe's Bible:
      And lo! a pale hors; and the name was Deth to hym that sat on hym, and helle suede hym. And power was ȝouun to hym on foure partis of the erthe, for to sle with swerd, and with hungur, and with deth, and with beestis of the erthe.
      And lo! A pale horse, and the name was Death for who that sat on him, and hell trailed him. And power was given to him in four parts of the earth, for slaying with sword, and with hunger, and with death, and with the earth's creatures.

Alternative formsEdit

DescendantsEdit
  • English: horse
    • Maori: hōiho
  • Scots: horse, hors

Etymology 2Edit

From Old English *hārs, variant of hās.

AdjectiveEdit

hors

  1. Alternative form of hos

NormanEdit

EtymologyEdit

From Old French fors, hors, from Latin foris, or derived from dehors, from Late Latin deforis.

AdverbEdit

hors

  1. (Guernsey, Jersey) out

Old EnglishEdit

EtymologyEdit

From Proto-Germanic *hrussą (horse), from Proto-Indo-European *kers- (run). Cognate with Old Frisian hors, Old Saxon hros, Dutch ros, Old High German hros, ros (German Ross), Old Norse hross (whence the Old Swedish hors and Icelandic hross); and, outside the Germanic languages, with Latin currō (run, race). Doublet of horsċ.

PronunciationEdit

NounEdit

hors n (nominative plural hors)

  1. horse

DeclensionEdit

Derived termsEdit

DescendantsEdit


Old FrenchEdit

EtymologyEdit

Derived from dehors, defors. See fors.

AdverbEdit

hors

  1. (rare or Late Old French) from; out (of)

SynonymsEdit

DescendantsEdit


Old FrisianEdit

Alternative formsEdit

EtymologyEdit

From Proto-Germanic *hursą, *hrussą.

NounEdit

hors n

  1. horse

InflectionEdit

DescendantsEdit


Serbo-CroatianEdit

EtymologyEdit

Borrowed from English horse.

NounEdit

hors m (Cyrillic spelling хорс)

  1. (slang) heroin

DeclensionEdit


SwedishEdit

NounEdit

hors

  1. indefinite genitive singular of hor