See also: , ติ, ตู้, ตี, and ตี๋

Eastern LawaEdit

PronunciationEdit

NounEdit

ตู (tu)

  1. intestines.

Southern ThaiEdit

EtymologyEdit

From Proto-Tai *tuːᴬ (door). Cognate with Thai ตู (dtuu) (old) or ประตู (bprà-dtuu) (modern), Northern Thai ᨲᩪ (old) or ᨸᨲᩪ (modern), Lao ປະຕູ (pa tū), Shan တူ (tǔu), Bouyei dul, Zhuang dou or du.

NounEdit

ตู (transliteration needed)

  1. door.

ThaiEdit

PronunciationEdit

Orthographic/Phonemicตู
t ū
RomanizationPaiboondtuu
Royal Institutetu
(standard) IPA(key)/tuː˧/(R)

Etymology 1Edit

Cognate with Northern Thai ᨲᩪ (tǔu), Lao ຕູ (), Shan တူ (tǔu).

PronounEdit

ตู (dtuu)

  1. (archaic) an exclusive plural first person pronoun:[1][2][3] we.
See alsoEdit

NounEdit

ตู (dtuu)

  1. Archaic form of ตัว (dtuua).
Derived termsEdit
Derived terms

Etymology 2Edit

From Proto-Tai *tuːᴬ (door). Cognate with Northern Thai ᨲᩪ (old) or ᨸᨲᩪ (modern), Southern Thai ตู, Lao ປະຕູ (pa tū), Shan တူ (tǔu), Bouyei dul, Zhuang dou or du.

NounEdit

ตู (dtuu)

  1. (archaic) door.

ReferencesEdit

  1. ^ วงษ์เทศ, สุจิตต์, editor (1983) สุโขทัยไม่ใช่ราชธานีแห่งแรกของไทย (in Thai), Bangkok: มติชน, →ISBN, page 168: “ตู – เราทั้งหลาย ฉันทั้งหลาย ข้าพเจ้าทั้งหลาย (เป็นพหูพจน์).”
  2. ^ ราชบัณฑิตยสถาน (2013) พจนานุกรมศัพท์วรรณคดีไทย สมัยสุโขทัย ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงมหาราช หลักที่ ๑ (in Thai), 3rd edition, Bangkok: ราชบัณฑิตยสถาน, →ISBN, page 43: “ตู ส. สรรพนามบุรุษที่ ๑ พหูพจน์ หมายถึง เราซึ่งเป็นฝ่ายผู้พูด ไม่รวมผู้ฟัง ในความว่า "ตูพี่น้องท้องเดียวห้าคน" (๑/๒).”
  3. ^ พงศ์ศรีเพียร, วินัย (2009), “เอกสารลำดับที่ ๑ จารึกพ่อขุนรามคำแหง”, in ๑๐๐ เอกสารสำคัญ: สรรพสาระประวัติศาสตร์ไทย ลำดับที่ ๑ (in Thai), Bangkok: ศักดิ์โสภาการพิมพ์, →ISBN, page 12: “ตู ในที่นี้หมายถึง พวกกูทั้งหลาย (เฉพาะพวกกูผู้พูด) คำว่า เรา แปลว่า พวกเราทั้งหมด (รวมทั้งผู้พูดผู้ฟัง).”