praedico

LatinEdit

Etymology 1Edit

From prae ‎(before, in front) + dicō ‎(devote, consecrate).

PronunciationEdit

VerbEdit

praedicō ‎(present infinitive praedicāre, perfect active praedicāvī, supine praedicātum); first conjugation

  1. I proclaim, declare publicly.
  2. I announce, make known.
  3. I praise, commend, extol.
  4. (Ecclesiastical) I preach the gospel.
InflectionEdit
   Conjugation of praedico (first conjugation)
indicative singular plural
first second third first second third
active present praedicō praedicās praedicat praedicāmus praedicātis praedicant
imperfect praedicābam praedicābās praedicābat praedicābāmus praedicābātis praedicābant
future praedicābō praedicābis praedicābit praedicābimus praedicābitis praedicābunt
perfect praedicāvī praedicāvistī praedicāvit praedicāvimus praedicāvistis praedicāvērunt, praedicāvēre
pluperfect praedicāveram praedicāverās praedicāverat praedicāverāmus praedicāverātis praedicāverant
future perfect praedicāverō praedicāveris praedicāverit praedicāverimus praedicāveritis praedicāverint
passive present praedicor praedicāris, praedicāre praedicātur praedicāmur praedicāminī praedicantur
imperfect praedicābar praedicābāris, praedicābāre praedicābātur praedicābāmur praedicābāminī praedicābantur
future praedicābor praedicāberis, praedicābere praedicābitur praedicābimur praedicābiminī praedicābuntur
perfect praedicātus + present active indicative of sum
pluperfect praedicātus + imperfect active indicative of sum
future perfect praedicātus + future active indicative of sum
subjunctive singular plural
first second third first second third
active present praedicem praedicēs praedicet praedicēmus praedicētis praedicent
imperfect praedicārem praedicārēs praedicāret praedicārēmus praedicārētis praedicārent
perfect praedicāverim praedicāverīs praedicāverit praedicāverīmus praedicāverītis praedicāverint
pluperfect praedicāvissem praedicāvissēs praedicāvisset praedicāvissēmus praedicāvissētis praedicāvissent
passive present praedicer praedicēris, praedicēre praedicētur praedicēmur praedicēminī praedicentur
imperfect praedicārer praedicārēris, praedicārēre praedicārētur praedicārēmur praedicārēminī praedicārentur
perfect praedicātus + present active subjunctive of sum
pluperfect praedicātus + imperfect active subjunctive of sum
imperative singular plural
first second third first second third
active present praedicā praedicāte
future praedicātō praedicātō praedicātōte praedicantō
passive present praedicāre praedicāminī
future praedicātor praedicātor praedicantor
non-finite forms active passive
present perfect future present perfect future
infinitives praedicāre praedicāvisse praedicātūrus esse praedicārī praedicātus esse praedicātum īrī
participles praedicāns praedicātūrus praedicātus praedicandus
verbal nouns gerund supine
nominative genitive dative/ablative accusative accusative ablative
praedicāre praedicandī praedicandō praedicandum praedicātum praedicātū
Derived termsEdit
Related termsEdit
DescendantsEdit

Etymology 2Edit

From prae ‎(before, in front) + dīcō ‎(say, tell).

PronunciationEdit

VerbEdit

praedīcō ‎(present infinitive praedīcere, perfect active praedīxī, supine praedictum); third conjugation, irregular short imperative

  1. I foretell, predict.
  2. I notify, give warning of.
  3. I advise, admonish, charge with what should be done.
  4. I announce at an auction.
InflectionEdit
   Conjugation of praedico (third conjugation, irregular short imperative)
indicative singular plural
first second third first second third
active present praedīcō praedīcis praedīcit praedīcimus praedīcitis praedīcunt
imperfect praedīcēbam praedīcēbās praedīcēbat praedīcēbāmus praedīcēbātis praedīcēbant
future praedīcam praedīcēs praedīcet praedīcēmus praedīcētis praedīcent
perfect praedīxī praedīxistī praedīxit praedīximus praedīxistis praedīxērunt, praedīxēre
pluperfect praedīxeram praedīxerās praedīxerat praedīxerāmus praedīxerātis praedīxerant
future perfect praedīxerō praedīxeris praedīxerit praedīxerimus praedīxeritis praedīxerint
passive present praedīcor praedīceris, praedīcere praedīcitur praedīcimur praedīciminī praedīcuntur
imperfect praedīcēbar praedīcēbāris, praedīcēbāre praedīcēbātur praedīcēbāmur praedīcēbāminī praedīcēbantur
future praedīcar praedīcēris, praedīcēre praedīcētur praedīcēmur praedīcēminī praedīcentur
perfect praedictus + present active indicative of sum
pluperfect praedictus + imperfect active indicative of sum
future perfect praedictus + future active indicative of sum
subjunctive singular plural
first second third first second third
active present praedīcam praedīcās praedīcat praedīcāmus praedīcātis praedīcant
imperfect praedīcerem praedīcerēs praedīceret praedīcerēmus praedīcerētis praedīcerent
perfect praedīxerim praedīxerīs praedīxerit praedīxerīmus praedīxerītis praedīxerint
pluperfect praedīxissem praedīxissēs praedīxisset praedīxissēmus praedīxissētis praedīxissent
passive present praedīcar praedīcāris, praedīcāre praedīcātur praedīcāmur praedīcāminī praedīcantur
imperfect praedīcerer praedīcerēris, praedīcerēre praedīcerētur praedīcerēmur praedīcerēminī praedīcerentur
perfect praedictus + present active subjunctive of sum
pluperfect praedictus + imperfect active subjunctive of sum
imperative singular plural
first second third first second third
active present praedīc, praedīce praedīcite
future praedīcitō praedīcitō praedīcitōte praedīcuntō
passive present praedīcere praedīciminī
future praedīcitor praedīcitor praedīcuntor
non-finite forms active passive
present perfect future present perfect future
infinitives praedīcere praedīxisse praedictūrus esse praedīcī praedictus esse praedictum īrī
participles praedīcēns praedictūrus praedictus praedīcendus
verbal nouns gerund supine
nominative genitive dative/ablative accusative accusative ablative
praedīcere praedīcendī praedīcendō praedīcendum praedictum praedictū
Derived termsEdit
Related termsEdit
DescendantsEdit

ReferencesEdit

  • praedico” in Charlton T. Lewis & Charles Short, A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press, 1879.
Read in another language